Kargaşalı bir hayatın parmak uçlarında
dünyanın bütün heyecanlarına meydan okuyorum.
“Alçaktan düşemez insan” diyorum
rahatlıyorum.
Gelmiş geçmiş tüm vedalara inat
kendimden kopuyorum.
Yakınlar daha bir uzak oluyor gözümde
Vardığım her kıyı bir sandal deviriyor
Yıkılan ben oluyorum.
Şiirlerimde adil dünyalar kuruyorum
Yazıktır hiçbir şeyi kurtaramıyorum.
Yine en büyük yenilgiyi kendime ayırıyorum
Yenilgime bile göz dikenler oluyor
dayanamıyorum.
Nihayetinde kendi duvarlarıma çarpıyorum
Yankılı bir ses
siz
lik.
