Soluk bir gece yarısı yağmur inancını kaybetmiş
damlalarını gökyüzünden kendi kaybetmiş insanların düşlerine kontrolünü
kaybederek yağıyor.
Mevsimler artık gülümserken sorguluyor kalbimizin
bulvarlarını
Acımasız ellerimiz hayatları pas geçiyor. Sigara
dumanını içine çekmeden aşkın izmaritlerini çakma kristal küllükte unutmaktan
çok mutlu aşkı kadın.
Reddedilmişliğini şehrin fabrikalarının radyasyonunu soluyarak yaşıyor.
Kaybedeceği bir kavganın boksörü olduğunun farkında.
Hiçe sayılan düşlerimize sarılıp hiç göremeyeceğimiz
çöllerin kokusuyla uyanıyoruz.
Şehirler nüklüer işkencelerle dolu. Herkes rolünü belirlemiş karanlıkta çaça
yapan meleklerle füzeler fırlatıyorlar aralıksız mutlu dakikalarımıza.
Yataktan kalkıp binmemek için sirkte ipin üstünden atlayıp intihar etmeyi kabul
ettiğimiz otobüsün içindeyiz.
İnsanların korku ve telaşı harmanladığı ve bundan zevk aldığı ölü bir sabahla baş
başayım.
Savrulan yapraklar sonbaharın haklı tokatlarını
atarken hepimize doğanın eriyen her halini hatırlatıyor.
Dar sokağın aynılık şarkısına melodisi tarifsiz
adımlarım eşlik ediyor. Barın kapısı kanatlarını açmış karşılıyor kanamaya
doymayan kalbimin çığlıklarını. Kargaların ateş eden bağrışları geceyi gıdıklıyor.
Barmenin içinden küfür eden bakışlarından sıcak kelimeler duymanın
iğrençliğiyle bomboş bakıyorum herşeye,herkese.
Eşi olmayan donuk bir heykelden farksızım..
Gençliğin kasvet dolu kanatları gerçekliği değiştirmek
istemediğinden beri ıssız bir adada puslu nefes alışverişlerimizle oyalanıyoruz.
Uzaklarda bir şehirde iki sokak ve yokuş aşağı bir
otelden oluşan bir VanGogh tablosu hayal ediyorum. Yolculuklarım umutsuz
geçmişimin sayfalarını öldürmek istiyor.
Katılmadığım ödül törenlerinin sayısını kırık cam parçalarıyla beraber galaksiye
savurdum.
Maviliklerle bakıp her rengi anlatıyorsun karabatak
olup evine girmek istemeyen gözyaşlarıma.
Benzin doluyken yola çıkmak istemeyen satırlarımla
dertleşiyorum.
Azgın dalgalar çocukluğumun en saf haliyle sabahın
ışıklarını top peşinde koşarak karşılıyor. Amaçsızlığın partisiyle goller atıyorum
peşi sıra.
Lidyalıların keşfettiği kağıt parçalarını düşünmeden hayatın kahkahalar atan
karnavalına eşlik ediyorum.
Yüzümün gülücükler saçmasını kıskanan,kuyunun dibinden kurtulamayan
çocuklar hesapsız şiddet dolu günler yaşatıyorlar sınırsız nefretleriyle.
Bundan tatmin olacaklarını zannederek aralarında şeytanı kıyamette boğacak
gülüşmeler görüyorum.
Düşmanlarmızı bilirdik o yıllarda. Sokağın sessiz geçmek
bilmeyen günleri,saatleri yalancı,anlamsız bilinçlerle planlar kurup kontrat
yapıp üstümüze kin kusan silahlarla saldırmazdı.
Amaçsız günleri gömmek için her halimizi feda etmeye
razı olduk. Makinaların esiri organizmalara dönüştürdü dünyanın her yerinde
bizi bulan gözler. Kuralları koyup seçimlerimizi yakarak şarkılar söylediler.
Acıyı kabul etmiş savaşı kaybetmiş cesetlerimiz toprağın
içinden tabutlarını parçalayıp ayaklanıyor.
En olmaz dediğimiz anılar tekrar alacakaranlığın
kusmalarını susturuyor.
Sorular cevapları ateşe verirken uyanışın kendisi
avuçlarımızdan gökyüzüne bir kumrunun kanatlarıyla göç ediyor. Özgürlüğün
lezzeti barın kuytu köşesinde kanayan gecelerimizi gömüyor.
Birayı her yudumladığımda seni,dar sokaklarımızı her
yamulan,sakat bırakılmış zerremi yumruklamak istiyorum.
Barmen karanlık varlıkların arasından piyasa edebiyatı
yapıyor. Herkes terasta yok oluşunu kutluyor. Sigara dumanı hiçliğin koynunda
sınırsız zen kaçıklarının dansıyla ateşe veriyor bar taburelerini.
Seçimsiz parçalanan hayatlara unutulmuş evsizlere
bakıp delik cebime lanet ediyorum.
Aç kedilere,köpeklere çantamdan çıkardığım mamayı veriyorum.
Jazz bluesla ortaklık anlaşması yapmış bu kendimi kara deliğe göndermeme
yetiyor. Barın ahşap hiç tamir edilmemiş kapısını adımlarımın sesiyle söktüm.
Yürüyorum hiç yenilenmeyen kusursuzluğunu kaybetmemiş kaldırımlarda.
Çok geçmeden yalnız huzur dolu güvenliksiz evimin adresinde buldum kendimi.
Dudaklarımda son kokun ışıksızlıktan havai fişeklerle dolu hayaller
damlatıyorum. Gece komaya girmiş soru sormayacak kadar ölü.
Hayatın kapısının önüne konulmak zehrimi atan tek reçetem.
İnsanlığın umudu öldürmeyeceğini bilerek odamın
kapısından girip kabuslarıma son veren yönetmenin paydos öncesi son sözünü
duymak istiyorum. Kestik rolün bitti ruhunu değiştirebilirsin.
Filmin yönetmeni sensin. Kapıdan girdin meltem esintisi perdeyi kadro dışı
bıraktı o anda. Dışarda kalmanın doruğunda gece yağmura küsmüşken odam
kelebeklerle dolu rolüm bitti sonsuz repoyla beraber sevginle gerisi unutulan bir
hikaye.



