Bu gece şehir, ağır bir yalnızlık gibi
Omuzlarıma çöktü
Fabrikanın dumanı başımda tüttü.
Sokaklar sessizdi.
Ama içimde bir kalabalık dolaşıyordu.
Çünkü insan bazen birini düşünürken
Hatıralarıyla birlikte yürür.
İsmini söylemek istedim, söyleyemedim.
Bazı isimler vardır, dudaklarda kırılır.
Sustum ve rüzgarın geçmesini bekledim.
Çünkü rüzgar
Gizli duygulara en çok benzeyen şeydir.
Gün ağarırken anladım ki
Birini sevmek
Bir şehri taşımak gibidir kalpte
Her sokakta onun sesi
Her lambada onun ismi yanar
