Saat sabahın beşinde Fethiye Körfezi’ne düşen ilk ışıklar, deniz yüzeyinde erimiş altın gibi parıldıyordu.
Burcu, ahşap verandadaki sallanan sandalyesinde oturmuş, dizlerinin üzerindeki eski model daktilonun
tuşlarına bakıyordu. Tuşların üzerindeki harflerin yarısı silinmişti ama elleri onların yerini ezbere
biliyordu. Yıllardır zihninin içinde taşıdığı o hikâye, tıpkı kıyıya vuran sakin dalgalar gibi zemin arıyordu
kendine.
Son yedi yıl… 43 yaşının o fırtınalı sonbaharında başlayan uzun, sessiz ve ıssız yıllar. Herkes yalnızlığın
insandan bir şeyler eksilttiğini sanırdı; oysa Burcu için bu sekiz yıl, eksilmek değil, içindeki kalabalığı ve
hikâyeleri gürültüden arındırma süreciydi. Kendi içine çekilmiş, kelimelerden kendine kırılmaz bir zırh
örmüştü. Artık 50 yaşındaydı. Yüzündeki ince çizgiler, geçip giden zamanın ya da yalnızlığın birer izi
değildi; her biri tamamlanmış birer paragraftı.
İstanbul’un kaotik temposundan kaçıp Fethiye’nin bu sessiz koyuna sığınmıştı ama burası da son durağı
değildi, bunu hissedebiliyordu. Ruhunda bitmek bilmeyen, bir yerlere doğru sürüklenen bir rüzgâr vardı.
Tam o sırada, verandanın birkaç metre ötesindeki patikadan ayak sesleri geldi. Burcu başını kaldırdı.
Maviye çalan kır saçları, uzun boyu ve elinde tuttuğu yıpranmış deri not defteriyle bir adam yürüyordu.
50’lerinin ortasında görünüyordu. Göz göze geldiklerinde adam duraksadı. Yüzünde, uzun yollardan
geçmiş insanlara özgü o tanıdık, sakin ifade vardı.
“Günaydın,” dedi adam. Aksanlı ama oldukça pürüzsüz bir Türkçe ile konuşmuştu. “Sizi rahatsız etmek
istemedim. Sadece koyun bu kısmındaki ışığı takip ediyordum. Fotoğraflardan veya haritalardan daha
farklı bir büyüsü var.”
Burcu hafifçe gülümsedi. Sandalyesini durdurup daktilosunun üzerindeki kâğıdı düzeltti. “Işık Fethiye’de
her zaman başroldedir. Özellikle bu saatlerde.”
Adam patikadan verandaya doğru birkaç adım daha attı. Gözü bir an daktiloya kaydı, ardından Burcu’nun
gözlerine baktı. “Bir mekanik daktilo… Günümüzde bu sesi duymak neredeyse bir mucize. Ben Miguel.”
“Burcu,” dedi. “Ve bu ses olmadan cümlelerimin ritmini bulamıyorum.”
Miguel gülümsedi. “Sizi çok iyi anlıyorum. Ben de kalemim ve defterim olmadan düşünemiyorum.”
O sabah, denizden esen ılık rüzgârın eşliğinde başlayan o kısa sohbet, saatlerce sürecek bir anlatının ilk
cümlesi oldu. Miguel, Portekizli bir yazardı. Lizbon’un dar, taş sokaklarından çıkan, dünyanın farklı
köşelerinde hikâyeler arayan ama en çok da kendi içindeki o eksik parçayı bulmaya çalışan 55 yaşında bir
ruh. Yıllardır o da yalnızlığın farklı bir versiyonunu yaşıyordu; kalabalık şehirlerin ortasında, kelimelerin
arkasına saklanarak geçen yıllar…
Sonraki haftalar boyunca Fethiye’nin sakin akşamüstlerinde, zeytin ağaçlarının gölgesinde ve deniz
kenarındaki küçük kahvede sık sık bir araya geldiler. İki farklı dilde düşünen ama aynı duygusal alfabeyi
konuşan iki yazardılar. Burcu, Miguel’e Akdeniz’in hüzünlü ve sıcak masallarını anlattı; Miguel ise ona
Atlantik’in hırçın dalgalarını, fado şarkılarındaki o derin saudade hissini—yani özlemin ve kayboluşun
zarafetini anlatıyordu.
İçlerindeki o derin yalnızlık kabuğu, birbirlerini zorlamadan, tıpkı güneşin buzu eritmesi gibi yavaşça
çözüldü. Aşk, 20’li yaşların heyecanlı ve telaşlı fırtınası gibi gelmemişti bu kez. 50 yaşında buldukları bu
aşk; tamamlanmışlık, sakinlik ve birbirinin zihninde kaybolabilme özgürlüğüydü. Burcu, 43 yaşından beri
süren o uzun, sessiz bekleyişin aslında bir arayış değil, bir hazırlanış olduğunu o zaman anladı.
Aylar sonra, bir akşam vakti Miguel, cebinden çıkardığı küçük, eski bir haritayı masaya serdi. Haritada
Portekiz’in güney kıyıları, Atlantik’e bakan falezlerin üzerindeki küçük bir kasaba işaretliydi.
“Lizbon’un biraz ilerisinde, okyanusun sesinin hiç susmadığı bir ev var,” dedi Miguel, Burcu’nun ellerini
tutarak. “Orada teras tam batıya bakıyor. Güneş her akşam okyanusun içinde batıyor. Ve masada iki
daktilo için de yeterince yer var. Benimle gelir misin?”
Burcu haritaya ve ardından Miguel’in gözlerine baktı. Karar vermek hiç zor olmadı. Çünkü insan ait
olduğu yeri bulduğunda, evinin neresi olduğunu anlardı.
Birkaç ay sonra Burcu, hayatının son durağı olacak olan o beyaz badanalı, ahşap kepenkli Portekiz evinin
terasındaydı. Karşısında sonsuz bir mavilik uzanıyordu; Atlantik’in dev dalgaları kıyıdaki kayalıklara
çarparak köpürüyordu.
Yan masada Miguel, dolma kalemiyle yeni romanının sayfalarını dolduruyordu. Burcu ise daktilosuna
yeni bir kâğıt taktı. Zihnindeki kelimeler hiç olmadığı kadar berrak, kalbi hiç olmadığı kadar sakindi.
Yazmayı asla bırakmadı. Yalnızlıkla başlayan o uzun yolculuk, okyanusun kıyısında, son aşkının yanında
tamamlanmıştı. Tuşların sesi, okyanusun uğultusuna karışırken Burcu gülümsedi ve yeni sayfanın ilk
cümlesini yazdı: “Bazen hikaye, tam bittiğini sandığın yerde, okyanusun başladığı kıyıda yeniden yazar
kendini…