Arafta kalmak ne zor iş
Kalmalımı gitmelimi
Söylemelimi yoksa susmalımı
Ey! Araf ülkesinin sakini,
Belirsizlikler yurdunda kalmakta ısrarcımısın?
Yoksa umutlar yurduna varmak için yola revan edecekmisin
Gri yağmurlar altında ıslanıp
Gecenin karanlığına sığınmakmı muradın?
Yahut gökkuşağını temaşa edip ulu bir çınarın gölgesinde soluklanmakmı emelin?
Arafta kalmak ne zor iş.
Güvenmelimi güvenmemelimi
Sevmelimi yoksa nefretmi etmeli
Ey! Araf gömleğini giyen beşer,
Bu libas dardır sana, yakası demir,düğmeleri ateşten
Yakar tenini , kesilir soluğun.
Hangi cebine atsan elini, ölü toprağı bulaşır parmaklarına
Kulaklarında Araf’ta kalanların çığlıkları,
Köşebaşlarında keşkelerin vaveylası duyulur.
Arafta kalmak ne zor iş.
Bitirmelimi başlamalımı
Ölmelimi yoksa yaşamalımı
Ey! Araf yolunun yolcusu,
Yol yorgunu ,kader kırgını olmakmı yazgın?
Korkun sevdandan büyükmü?
Yitik hayallerin çürümüşlüğü dahamı evla?
Kanatan dikenlerle dolsada rahgüzarın
Rahnüma Mevlâ’ysa; rahyab olursun.
Arafta kalmak ne zor iş.
Bilmelimi bilmemelimi
Korkmalımı yoksa cesaretmi etmeli
Ey! Araf bahçesinin bülbülü,
Vakti gelmedimi vuslatın tacını giymenin?
Gülfem dile gelmesinmi?
Gülzarda leb-beste bülbül,kendi şarkısını yeniden söylemesinmi?
Biganemisin ruhuna, yoksa biçaremisin ?
Söyle…
