“Keyiflendim.” Sigarasını küllüğe bıraktıktan sonra gülerek söylemişti cümlesini.
İnce bir duman şeridi ikisinin arasından kıvrılarak tavana doğru yükselirken, masanın üzerinde duran telefonun ekranı hâlâ hafifçe parlıyordu. Az önce okudukları satırlar, kafenin uğultusuna karışan o sahte sükuneti bir bıçak gibi kesip atmıştı. Kadının adını vermeden, kimlikleri gizleyerek ortaya bıraktığı o yarım hikayenin altına hiç tanımadıkları insanlar doluşmuş; adamın yıllardır büyük bir ustalıkla ördüğü tüm o sessizlik duvarlarını tek tek, hiç acımadan yıkmışlardı. Üstelik bunu yaparken adamın adını bile bilmiyorlardı.
“Tam olarak neyden? Beni köşeye sıkıştırmalarından mı?”
Adam arkasına yaslanmış, sesine umursamaz bir ton vermeye çalışmıştı ama masanın kenarında duran parmaklarının hafifçe kasıldığı gözden kaçmıyordu. İlk kez kendi kurduğu oyunun dışında kalmış, ilk kez kontrolü elinden kaçırmıştı.
Adamın sözlerine karşılık kadının gülümsemesi daha da yayılmıştı yüzüne. Gözlerinde ne eski o kırgın öfke vardı ne de anlaşılmayı bekleyen o yorgun sabır. Sadece tuhaf, ferahlatıcı bir hafiflik çökmüştü omuzlarına.
“Seni hiç tanımayan insanların benim söylemek istediklerimi söylemelerinden.”
Yıllarca susmuştu kadın. Adamın her kaçışına, her yarım bırakışına, her karmaşık suskunluğuna bir anlam yüklemiş; onun zihnindeki o karanlık labirentleri çözmeye çalışmıştı. Adam ise kendi korkaklığını hep büyük kelimelerin, derin analizlerin, insan ruhunun o karmaşık savunma mekanizmalarının ardına gizlemişti. Sanki karşısında sıradan bir adam değil de çözülmesi imkansız, dokunulmaz bir bilmece vardı. Oysa dışarıdan bakan yabancı gözler, o süslü kılıfların altındaki çıplak gerçeği tek bir cümleyle adlandırmıştı: Sadece korkuyordu. Ne eksik ne fazla.
Büyük teorilerin, derin psikolojik kılıfların ardına saklanan o ulaşılmaz figür bir anda küçülmüş, sıradanlaşmış, herkesleşmişti. Ve kadın, o an fark etmişti ki; karşısındaki adamın büyüklüğü kendi zihninde büyüttüğü bir gölgeden ibaretti. O gölge dağıldığı anda, kadının içindeki bütün o düğümler de kendiliğinden çözülmüştü. Artık ne onu ikna etmeye ihtiyacı vardı ne de kendini anlatmaya. Nihayet özgürdü.
Adam kaşlarını çatarak öne doğru eğildi, sesindeki o yapay rahatlık yerini huzursuz bir savunmaya bırakmıştı.
“Ne demek şimdi bu?”
Kadın gözlerini adamın gözlerinden hiç ayırmadan, kelimelerin üzerine basarak cevap verdi:
“Gerçekler demek.”
Kısa bir sessizlik oldu. Adam bir şey söylemek için dudaklarını araladı ama her zamanki gibi kelimeleri tartmaya, kendine güvenli bir kaçış alanı yaratmaya çalıştığı belliydi. Kadın bu kez o boşluğu doldurmadı. Eski günlerdeki gibi cümleleri onun yerine tamamlamadı.
Tekrardan aldı sigarasını eline. Son kalan kısmını da içtikten sonra yavaşça söndürdü küllükte. Masada duran telefonu çantasına attıktan sonra yavaşça ayağa kalktı sandalyesinden. Çantasının askısını omzuna geçirirken üzerinde tarifsiz bir dinginlik vardı; sanki yıllardır taşıdığı ağır bir paltoyu o masada bırakmış gibiydi.
Adımını kafenin çıkışına doğru yönlendirmeden önce karşısında oturan ve ona şaşkınlıkla bakan adama baktı bir müddet.
“Şimdi biraz da sen yüzleş konuşamadıklarınla.”



