Coşkulu güneşin günaydın dediği sabahın ilk saatlerinde dünyanın terk ettiği ülkenin özgürlük çığlıklarıyla doğdu Yasmin. Her şehirde savaş sirenleri bombalar patlarken zulmü yok etmek istiyordu Tanrının gölgeleri. Şeytanın yıkıcı kahkahaları Tankların paletleriyle çiçekleri ezip geçiyordu.
Bombalar binaları parçalarken Annesi Lina güneş gibi bakan Yasmin’i emzirmenin mutluluğunu yaşıyordu. Yasmin’in babası Mahmud kurşunların zehirli yumruklarına inat kızı Yasmin ve karısı Lina için ekmek, su yiyecek bulmak için şehrin sokaklarına koşarak girip ölüme meydan okuyan özgür yumruklarını savurup duruyordu.
Sokakların birinde eli silahlı zalim askerlerin olduğunu gördü. Hiç korkmadı çünkü o sokağın sonunda bakkal arkadaşı Halil’in olduğunu biliyordu. Askerler acımasız adımlarıyla yürürken Mahmud korkusuzca koşarak bakkalın kapısından girdi. Halil bakkalın içinde yerde kurşunlara hedef olmuştu.
Mahmud Halil’in yanına gitti gözleri doldu ona sarıldı ağladı ama savaşın ölü acımasız silahları her yeri sarmıştı. Bakkal dükkanından Yasmin ve karısı Lina için ekmek ve yiyecekleri elindeki büyük fileye doldurup hızlıca dükkândan çıktı. Nefretin bitmek bilmeyen bombaları her yeri cehennemin bekçileriyle birleşip ele geçirmişti.
Siyah maskeli özgürlüğün Zorroları şeytanı derdest etmeye aralıksız devam ediyordu. Halkının özgürlüğü için tankları havaya uçuruyorlardı. Şeytanın hizmetkarları tek bir canlı bırakmadan havadan, karadan yağmur gibi azgın kin dolu saldırılarıyla her yeri sarmıştı. Her sokakta binlerce ceset çocuk, kadın binlerce insan parçalara bölünmüş hayallerin gölgesinde yerlerdeydi.
Sokaklar yıkılmış binaların puslu saatlerinde yaşamsız kalmıştı. Öksüz kalan ülkenin özgürlüğünü dünyaya anlatan halk direncinden asla vazgeçmiyordu. Mahmud bakkaldan çıkmadan Halile gözü yaşlı baktı. Sonra koşarak ara sokaklardan Karısı Lina ve Yasmin’in yanına ulaştı. Halkının dünyadaki rahat ve duyarsız kalabalıklar tarafından öksüz bırakıldığı düşüncesi Mahmud’un ruhunu koşarken yangın bahçesine çevirdi.
Çok zorda olsa Lina ve Yasmin’in yanına ulaştı. Lima Mahmud’a sarıldı ağladı. O sokaktaki her bina moloz yığınıydı. Sokağın en sonundaki bina Mahmud’un ve ailesinin yaşam mücadelesi verdiği binaydı. Lina çatışma seslerinin yaklaştığını fark etti. Mahmud’a buradan çıkmaları gerektiğini bakışlarıyla haykırdı. Ardından birden ülkesinin özgürlüğü için savaşan Zorrolar binanın kapısından girdi. Mahmud, Lina ve küçük Yasmini alıp bir arabaya bindirip işgalci zalim askerlerin henüz saldırıya geçmediği sokakların arasından şehrin dışına çıktı. Mahmud ve ailesini güvenli ama bir o kadar da tetikte olunması gereken bir ülkedeki eve yerleştirdiler. Ev iki katlıydı hemen eve girip ikinci kata çıktılar. Evde yemek, su her şey vardı.
Bu sırada küçük Yasmin açlıktan aralıksız gözyaşlarını fırlatıyordu dünyaya. Lina Yasmin’i emzirmeye başladı. Uzun yıllar burada yaşadılar. Şeytan tasmalı süvariler uzun yıllar buraya gelemediler. Ta ki o kara geceye kadar.
Yasmin beş yaşına gelmişti. Mahmud kaldıkları iki katlı evin yakının da bir inşaatta çalışıyordu. Birden uçak seslerini duydu. Silahlı birliklerin, tankların seslerini de her yerde yankılanıyordu.
İşini bırakıp kızının ve karısının yanına gitti. Yasmin ağlıyordu Lina çaresiz gözleriyle Mahmud’a bakıyordu. Mahmud ülkesinin, toprağının özgürlüğü için savaşan Zorroların ikinci katta dolaba bıraktığı silahları, kurşunları ve el bombalarını alıp merdivenlerde aşağı indiğinde tasmalarını koparmış şeytanın oyuncakları evin içine girmişlerdi. Mahmud askerlerden birinin karısına tecavüz etmeye kalktığını görünce silahına davrandı ve o asker müsveddesini Tanrısızı vurdu. Diğer asker Lina’yı ve Mahmud’u vurdu.
Yasmin oyuncaklarıyla oynuyordu. Şeytanın tasmasız çakalları Yasmin’i vurdu. Yasmin’in küçücük ellerindeki oyuncak yere düştü. İnsanlığın yok olduğu duyarsız ülkelerin kör bakışları zalimlere şeytanın tasmasız çakallarına kucak açtığı en karanlık anı yaşıyordu dünya. Yasmin gökyüzünü aydınlatan mavi gözleriyle şunu söylüyordu:
“Kırıldı oyuncağım ellerimde!”
Bu kısa öykümü öksüz kalan ve katledilen bütün çocuklara, ailelere adıyorum. Katliamlara seyirci kalan insan geçinen kalabalıklar keşke hiç olmasaydınız. Bir gün uyandığımızda şeytanın ve şeytanın tasmasız çakalları yok olacak. Tozları bile kalmayacak o günü yaşayacağımızı biliyoruz.


