• Destek
  • Üye Ol
  • Yazar Girişi
  • Abone Ol
0 553 423 00 17 kibelekulturs@gmail.com
Kibele Kültür Sanat Dergisi | Hayatı Doğuran Sanat  |  Hatice DÖKMEN
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol
No Result
View All Result
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol
No Result
View All Result
Kibele Kültür Sanat Dergisi | Hayatı Doğuran Sanat  |  Hatice DÖKMEN
No Result
View All Result
Home Öykü

PAMUK PRENSES

Leyla Gür . Leyla Gür
14 Kasım 2026
. Öykü
0
0
SHARES
12
VIEWS
Share on FacebookShare on Twitter

Bu kadar yeter diyerek, sobaya, özensiz kesilmiş, küçük
odun parçalarını, tepiştirmekten vazgeçti. Aç bir ejderha
gibi, ağzına tüm besinini alınca, kükreyerek sindirime geçtiğini
belli eden soba, verdiği ısı ile yanına kimseyi yanaştırmayan
bir kedi havasında mırıldayarak yanıyordu. Hiç olmazsa
şu odunları halletse, bir gün belim tutulacak kaldırıp
koparmaktan.
Nerdeyse, öğle vakti olmuş; adam hala uyuyordu. Aman
dedi kendinin duyabileceği sesle sanki uyansa bir şey yapacak,
yiyecek içecek, kahveye gidecek. Bütün gün avare geziyor,
çocuklar ne yer ne içer bihaber. Allah, neden ona da
biraz acıma duygusu nasip etmemiş diye bir süre düşündü.
Her seferinde, anlam veremediği bir konu olduğundan ve her
seferinde de Allaha isyan gibi geldiğinden bu düşünceleri
tövbe, tövbe diyerek sanki başkası düşünmüş gibi kendini
ayıplar, yüksek sesle; kalk tembel kadın azarı ile kendine
ceza keserdi. Bu gibi duygular, insanı kızgınlıkla yanan şu
soba gibi yakıp kül edebilirdi ‘Allah’ın hikmetinden sual
olmazdı ’bunu çok zaman önce öğrenmişti
Sonbaharla birlikte soğumaya başlayan havalar, tek katlı
gecekonduda kendini daha belli eder olmuştu. Gündelikten
alacağı bu son parayı, çatının yapımında kullanmayı düşünüyordu.
Usta taksit, taksit ödersin demişti. Zaten köyden
tanıdıkları olduğu için, ödemede kolaylık yapacaktı. Tek
endişesi elindeki bu parayı tatlı diline kandığı, her seferinde
inandığı için bin kere pişman olduğu kocasına kaptırmaktı.
Bugün ‘gazeteci Abla’nın evine gidecekti. Uzun yıllar aynı
yerlere gittiği için parasında aksaklık olmayacağını bilmenin
mutluluğu ile durağa geldi. Çatıyı yaptıracağım. Bu sefer
vermeyeceğim paramı ah o tatlı dili yok mu? Zorla alsa;
vermem, vallahi vermem. Yıkarım ortalığı, ama ‘canım ‘diyor
‘bir tanemsin güvenmiyor musun, söz bu ay yeni işime
başlıyorum, sana bunun bin mislisini vereceğim, kız naz
yapma hadi be karıkoca arasında senin paran, benim param
mı olur. Çık çık ayıp ediyorsun’ dedikten sonra. Hele birde
sağ kaşını yukarı kaldırıp ta yemyeşil gözlerini bana dikmiyor
mu? O an, canımı istese vereceğim geliyor. Ne yapayım,
benimde kaderim böyle; hayırsız birini sevmek… Derken
hafifçe kıkırdayıp gelen metro’ya bindi…
“Pamuk Hanım! Klavyeyi ıslak bezle silme, bak tuşlarından
biri çıkıyor… Geçen sefer de hatırlattım, lütfen dikkat et
“Tabii abla dikkat ederim. Zaten aklımda, sen endişelenme
Sanki önemli bir şey yapıyor, bütün gün onun başında,
tak tak tak. Çoluk çocuk hak getire. Kocası gittiğinden beri
daha da aksi oldu. Sanki ben boşadım seni. Kadın olsaydın
elinde tutsaydın adamı. Fenamı olurdu. Tek başına taklayacağına
kocanla takırdardın. Gülmesini içine kaçırıp arkasını
döndü
“Abla çocuklarda gelecekse iki tas yemek yapayım mı?
“Yok, çocuklar babalarında bu hafta. Bende kendime bir
şeyler yaparım. Sen, şimdi yağlı tuzlu yaparsın dedi sessizce
belli ki o da farkındaydı asabiyetini ve terbiye etmeye çalışıyordu.
Nasıl derdi Pamuk Hanım, onlar babası ve müstakbel
anneleriyle tanışma, anlaşma haftasındalar…
Birçok kez aynaya bakmıştı, hâlâ güzel bir kadınım diye
söylendi, elindeki çay fincanı ile camdan bakarken
“Çay yaptım Pamuk Hanım dinlendiğinde iç istersen
“Olur, abla az biraz daha işim var bitsin, içerim
Her kadın beğenildiğini hisseder ve ben bunu hep hissettim.
Zaman bazı insanları pek yıpratmadan, incitmeden geçebiliyor,
bazı kadınlar ise istiridyenin içindeki inci gibi
geçen yıllardan korunuyor bu bir gerçek. Onlardan olduğu18
mu düşünüyordum; tanrının bir hediyesiydi bu. Gittikçe
demlenen, demlendikçe daha güzel olan kadınlardanım, hem
sadece güzelliğin yetmediğini bilecek kadar da akıllıyım.
Her gün gazete, dergilerde sayfa, sayfa kişisel gelişim yazıları
yazıyorum. Eminim ki çoğu kadın yazdıklarımla yön
veriyor hayatına. Her şeyin yolunda, kontrolüm altında olduğundan
o kadar emin ve mutlu yaşıyordum. O, boşanmak
isteyinceye kadar. Şu an yerle bir oldu her şeyim; hayatım,
işim özgüvenim.
Kadınlar, neden ayrılmalarda ilk güzelliklerini sorgular?
Birliktelikler başlarken, dış görüntü ön planda oluyor.
Hep bunu yadsımış olsak da gerçek bu. Farkındayım.
Onun, benden fazla hayattan almak istedikleri vardı. Hep
bekledim. Koştu koştu her seferinde yorulup yanımda dinlendi.
Kendi istekleri ile meşgulken ben çocukları bile ona
yük etmedim. Mutlu olsun diye.
Her durumda olmam gerektiği gibi biri oldum. İyi bir anne,
iyi bir çalışan, iyi bir eş, iyi bir insan.
Acaba bu neyin karması, gözleri dolmuştu. Yağmur habercisi
kara bir bulut gibi siyah gözbebekleri iyice kararmıştı
“Abla ne oldu iyi misin gel otur. Sandalyeyi yanına getirdi.
Olur, bazen dedi genç kadın kendisi de sık sık böyle
üzüntülü anlar yaşardı. Sonrasında, annesinin üzüntüden
hasta olduğunu hatırlar, toparlanırdı. Ölmek istemiyordu.
Çocukları vardı. Ayrıca hayat, yaşamak için çok güzeldi
“Bir çay daha koyayım mı sana.
Kadın, gözlerindeki yaşları gizlemeye çalışırken olur getir
dedi yenik, ezik bir sesle. Şu kadının mutlu ortalıkta dolanıp,
ışıldaması her zaman canını sıkıyordu. Bugün daha
fazla mutlu, daha fazla genç görünüyor, adil mi bu? Diye
düşündü sol gözünden, yanağına sızan gözyaşını silerken
Yazık diye iç geçirdi Pamuk. Üzülüyor tabi kolay değil
kaç yıllık kocası haklı. Tek başına ne yapacak. Çocuklarda
var. Zor tabii
“Karmaya inanır mısın dedi kadın pamuğun verdiği çayı,
titreyen parmaklarını gizlemeye çalışırken
O ne ki. Düşündü biraz. “Duyuyorum bazen televizyonda,
vaktimde olmuyor ki tam dinleyip seyredeyim. Karmaşık
gibi bir şey mi? Kadın dudaklarının ucuna sıkıştırdığı gülümsemesini
daha fazla abartmadan, karmaşık diye tekrarladı
“Evet dedi sessizce, bu tanımda olur. Karmaşık. Her şey
gibi… Sustular. Bu süre yıllar almış gibiydi. Zira Pamuk
biliyordu; susmak, aslında ağız dolusu konuşmak demekti…
İkisi de yorgun, oturdukları Lila renkli, hiç de klasik olmayan
ama modern de bir tarz sayılmayan daha çok rahatlık
için tasarlanmış kolçakları ve sırt kısmı yumuşak dokulu
koltuklarda yığılırcasına kalmışlardı. Sessizliği ‘abla’ bozdu,
mırıldanarak
“İnsanın önceki hayatında yaptığı bir eylemin, şimdiki
hayatında etkisi olması yani anlayacağın etme bulma gibi bir
şey
Pamuk, etme bulmayı biliyordu. Çünkü on dört yaşındayken
koynuna girdiği ve sevdiği avare adama kendisi isteğiyle
kaçmış bu şehre gelmişti. Onun, huyunu anlayıncaya
kadar iki çocuk yapmış, yetmiyormuş gibi kaynanası ve
görümcesiyle birlikte yaşama başlamıştı. Böyle bir şeydi
galiba karma, yalnız ‘önceki hayat’ kısmını anlamamıştı.
İnsanın bir hayatı vardı onu yaşar ölür giderdi. Bir keresinde
köyde, yaz aylarında kuran öğrenmek için gittiği camide
hoca; insanlar öldükten sonra dirilmezler, iyiyseler cennete
kötü iseler cehenneme giderler. Eğer Allaha karşı gelirlerse,
onu kabul etmezlerse kötü insanlardan, eğer Allahtan korkarsan
iyi insanlardan olursun demişti. Şimdi bunu ablaya
dese anlamazdı. En iyisi uzatmamak diye düşündü. Annesi,
konuşmak istemediğinde veya çok konuşan birini dinlemek
istemediğinde fazla lafa meydan yok der ortamdan ayrılırdı.
“Anladım abla, kader gibi yani. Herkesin kaderi önceden
yazılmış abla değiştiremezsin. Ne yazıldıysa o. Ben kolayını
buldum abla sana da söyleyeyim de belki bir şeyim dokunur
dedi sessizce. Çünkü kelimeleri ile akıl vermekte olduğunu
anlamış azarlanacağını sanarak yarıda bırakmıştı. Bu yaptığını,
kadın hemen anladı ve onu utandırmamak için
“Tabii ki söyle Pamuk Hanım, memnun olurum herkesin
beraber paylaşacağı, katacağı illaki bir şeyler vardır. Hayat,
insana ayrım yapmadan birçok şey yaşatıyor. Söyler misin
diye samimi olduğunu belli etmek için tekrarladı
“Abla ben yaşadığım tüm her şeyi kaderim diyorum. Değiştiremem,
benimle ilgisi yok diyorum… Allahtan geldiği
için bir hikmeti vardır diye seviyorum. Tabii bazen isyan
edecek oluyorum ama hemen kendimi durduruyorum atıyorum
kafamdan bu düşünceleri. Yoksa hiç çalışmayan bir
kocam, sürekli şikâyet eden bir kaynanam, kendi halinde
yarım akıllı bir görümcem var. Yokluk, fakirlik çektiğime
mi üzüleyim, onca yükün varlığına mı üzüleyim. O yüzden;
hiç sorma abla, çıkamazsın işin içinden. Hem sonra yaşanacağın
önüne geçilir mi, olacak olan zaten olacaktır. Bir şey
yapamayız biz. Çok soru sormak seni üzer. Ben sormam.
Bıraktım artık.
Tabii insanız bazen oluyor bir şeyler. Kızıyor bağırıyorum
‘ hep bana mı bunca dert’ diyorum. Sonra annemi hatırlıyorum
sabretmek lazım derdi sabır zamanın en vefalı arkadaşıdır.
Zaman her şeyi düzeltir sen sadece gününü iyi yaşa
derdi. Okumamı çok isterdi rahmetli. Hani bir zaman köy
okulları vardı ya sen daha iyi bilirsin sonra kaldırdılar işte
onlarda eğitim görmüş annem.
Zaten o yaşasaydı, bende evi, hayatı bana dar eden analık
yüzünden kaçmazdım. Neyse işte, öyle…
‘ abla’ duydukları karşısında şaşkındı nasıl oluyordu bu
tahsil görmemiş kadın ilk çağ filozoflarından beri söylenen
öğretileri anlatıyordu. Hem de çok sıradan bir şey anlatır
gibi. Sokrates’in dediği doğruydu kötü evlilik; insanı filozof,
iyisi mutlu yapıyordu. Güldü
“Amor-Fati diyorsun öylemi kaderini sev diye ekledi sessizce
ve yenik ses tonu ile
Hayda! Yine kadının kafası şaşırdı diye içinden geçirdi
Pamuk. Sorsa laf uzayacaktı biliyordu.
“Gideyim artık geç oldu, birkaç ince iş var onları da yapayım.
Gideyim diye tekrarladı.
Hızlıca kalktı. Banyoda deterjanlı suya bastığı toz bezlerini
yıkadı. Mümkün olduğunca ablanın olduğu salona gitmemeye
dikkat ederek, banyo mutfak ve iki odada son dokunuşlarını
yaptıBir iki saat sonra evden çıktı. Yolda hep ablanın söylediği
kelimeleri düşündü. Neydi acaba, benim söylediğim onun
bilmediği. Ne anladı acaba dediklerimden
Kocamı seviyorum, benim kaderim o dedim. Ondan ne
gelirse çekerim dedim başka ne dedim ki. Birden evini özlediği
o yokluğu bile sevdiği aklına geldi çiseleyen yağmura
aldırmadan, içinde ayrı bir sevinçle yavaş, yavaş evin yolunu tuttu.

Yazıyı nasıl buldunuz?

Oy için yıldıza tıkla!

Ortalama Oy / 5. Oy Sayısı

Oyu yok

We are sorry that this post was not useful for you!

Let us improve this post!

Tell us how we can improve this post?

Paylaşarak destek olabilirsiniz!
Önceki Yazı

YAŞAMAK

Sonraki Yazı

Henüz Hayattayken

Leyla Gür

Leyla Gür

Sonraki Yazı

Henüz Hayattayken

Bir yanıt yazın Yanıtı iptal et

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

No Result
View All Result

Hakkımızda

Kibele Kültür Sanat Logo

Kibele Kültür Sanat

Merhaba sevgili okur.

Mitolojide Tanrıların anası olarak bilinen Tanrıça Kibele’nin anaç, üretken, hayatın devamını sağlayan özelliklerinin uğruna inandık. Ve onun adını kullanıp Kibele Sanat olarak edebiyatta biz de varız dedik. Edindiğimiz misyonla amacımız; bizden önceki kalem ustalarımızın bayrağını, gelecek kuşaklara ulaştırmak. Çünkü edebiyat dünya tarihini içinde barındıran devasa bir ansiklopedidir… Devamını Oku

Arşivler

  • Kasım 2026
  • Ekim 2026
  • Eylül 2026
  • Ağustos 2026
  • Temmuz 2026
  • Haziran 2026
  • Mayıs 2026
  • Nisan 2026
  • Mart 2026
  • Şubat 2026
  • Ocak 2026
  • Aralık 2025
  • Kasım 2025
  • Ekim 2025
  • Eylül 2025
  • Ağustos 2025
  • Temmuz 2025
  • Haziran 2025
  • Mayıs 2025
  • Nisan 2025
  • Mart 2025
  • Şubat 2025
  • Ocak 2025
  • Aralık 2024
  • Kasım 2024
  • Ekim 2024
  • Eylül 2024
  • Ağustos 2024
  • Temmuz 2024
  • Haziran 2024
  • Mayıs 2024
  • Nisan 2024
  • Mart 2024
  • Şubat 2024
  • Aralık 2023
  • Eylül 2023
  • Ağustos 2023
  • Temmuz 2023

Kibele Kültür Sanat Logo

Kategoriler

  • Anlatı
  • Araştırma
  • Deneme
  • Genel
  • Hakkımızda
  • İnceleme
  • Kitap İncelemeleri
  • Masal
  • Öykü
  • Roman
  • Röportaj
  • Şiir
  • Sinema
  • Sizden Gelenler
  • Söyleşi
  • Tiyatro
  • Yeni Çıkanlar

Son Yazılar

  • Gecikmiş Veda.
  • Noel Dilekleri
  • Aralık
  • Gölgelerin Krallığı.
  • Ay Düştü / Galip Uçar

Copyright 2023 - 2025 Haziran K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi All Right Reserved. Developer by Fedora Bilişim Teknolojileri İnternet Danışmanlık Hizmetleri Basım Yayın Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi. Bu sitede yayınlanan ses, görüntü, yazı içeren bilgi ve belge, hiçbir şekilde kullanılamaz, izinsiz kopyalanamaz. Tüm hakları K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi'ne aittir.

KİBELE Abone
No Result
View All Result
  • Hakkımızda
  • Künye
  • Dergiler
  • Galeri
  • E-Dergi
  • Yazılar
    • Edebiyat
      • Şiir
      • Roman
      • Öykü
      • Deneme
      • İnceleme
      • Anlatı
      • Araştırma
    • Kitaplar
      • Kitap İncelemeleri
      • Yeni Çıkanlar
    • Tiyatro
    • Sinema
  • Yazarlar
  • İletişim
  • Üye Ol

Copyright 2023 - 2025 Haziran K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi All Right Reserved. Developer by Fedora Bilişim Teknolojileri İnternet Danışmanlık Hizmetleri Basım Yayın Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi. Bu sitede yayınlanan ses, görüntü, yazı içeren bilgi ve belge, hiçbir şekilde kullanılamaz, izinsiz kopyalanamaz. Tüm hakları K İ B E L E Kültür Sanat Dergisi Limited Şirketi'ne aittir.