Radyodaki cızırtı beş dakikadır aynı ritimle devam ediyordu. Defne, parmak boğumları beyazlayana kadar direksiyonu sıktı. Ön camdaki kurumuş kan ve çamur lekeleri, batan güneşin turuncu ışığını kırarak içeriye puslu, tekinsiz bir gölge düşürüyordu. Arka koltukta oturan Kaan’ın düzensiz nefes alıp verişi dışında arabanın içi tamamen sessizdi.
“Hâlâ aynı mı?” diye sordu Kaan. Sesi fısıltıdan halliceydi.
“Aynı,” dedi Defne, gözlerini yoldan ayırmadan. “Yayın falan yok. Sadece parazit.”
İki ay önce dünya durduğunda, herkes bunun geçici bir salgın olduğunu sanmıştı. Televizyonlar “Evlerinizde kalın” diyordu, “Sokağa çıkma yasağına uyun.” Fakat o “şey” insanları ısırmaya başladığında ve ısırılanlar saatler içinde akıllarını, bilinçlerini kaybedip sadece et açlığıyla hareket eden birer cesede dönüştüğünde, yasakların da devlete ait kurumların da bir anlamı kalmamıştı.
Salgının ilk haftasında şehirler düşmüştü. İkinci haftasında elektrikler gitti. Üçüncü haftada ise geriye sadece yürüyen ölüler ve kaçan birkaç çaresiz ruh kalmıştı.
Defne arabanın hızını düşürdü. Yolun kenarında, devrilmiş bir tırın etrafında üç tanesi dolanıyordu. Üzerlerindeki kıyafetler parçalanmış, tenleri gri-mor bir renge dönmüştü. Kafaları öne eğikti ama arabanın motor sesini duydukları an üçü birden aynı anda kafalarını kaldırdı. O renksiz, feri sönmüş gözler doğrudan Defne’ye kilitlendi. Çeneleri garip, hayvansı bir hareketle seğirdi ve araca doğru sendeleyerek koşmaya başladılar.
Defne gaza bastı. Araç şasisi hafifçe sarsıldı, bir kemik kırılma sesi duyuldu ve yola devam ettiler.
“Benzin azaldı,” dedi Kaan. Sesi bu kez daha tedirgindi. “Geceyi yolda geçiremeyiz Defne. Biliyorsun, hava karardığında daha hızlı hareket ediyorlar.”
“Biliyorum,” dedi Defne. “İlerideki benzin istasyonuna bakacağız. Başka şansımız yok.”
Benzin istasyonu, orman yolunun hemen girişinde, terk edilmiş bir sığınak gibi duruyordu. Tabela fırtınadan yarı yarıya kopmuş, rüzgârda gıcırdayarak sallanıyordu. Marketin camları kırılmıştı ama etrafta görünürde hiç hareket yoktu.
Defne arabayı pompaların biraz uzağına, kaçış yönü yola bakacak şekilde park etti. Kontak anahtarını çevirip motoru kapattığında çöken sessizlik, omuzlarına ağır bir yük gibi bindi. Belindeki kılıftan ağır av bıçağını çıkardı. Kaan ise elindeki demir çubuğu daha sıkı kavradı.
“Sen arabada kal,” dedi Defne.
“Saçmalama. Birlikte giriyoruz.”
“Kaan, bacağın kötü durumda. Hızlı koşamazsın. Bir şey olursa sürücü koltuğuna geç ve bas git.”
Kaan cevap vermedi ama gözlerindeki korku her şeyi anlatıyordu. Bacağındaki yara bir ısırık değildi, iki gün önce kaçarken bir telli çite takılıp derin kesilmişti ama enfeksiyon kapmıştı ve ateşi yükseliyordu.
Defne arabadan sessizce indi. Kapıyı kapatırken kilit sesinin dahi çıkarttığı tıkırtı yüreğini ağzına getirdi. Marketin kapısına doğru ilerledi. Etrafta hafif bir çürüme kokusu vardı—son zamanlarda dünyanın yeni kokusu haline gelen o tatlımsı, mide bulandırıcı koku.
Marketin içine adım attı. Cam kırıklarının üzerinde yürürken her adımı büyük bir titizlikle atıyordu. Rafların devrildiği, konserve kutularının yerlere saçıldığı koridor boyunca ilerledi. Derken, arkadaki depo kapısının ardından bir ses geldi.
Bir tırmalama sesi. Ardından, bir insanın boğazından çıkamayacak kadar hırıltılı bir nefes.
Defne nefesini tuttu. Sırtını duvara yasladı. Kalbi göğüs kafesini delercesine çarpmıyordu; aksine buz kesmişti. Korku artık bir heyecan değil, soğuk bir refleks halini almıştı.
Depo kapısı yavaşça aralandı. İçeriden çıkan şey bir zamanlar pompacı olan genç bir adamdı. Yüzünün sol tarafı tamamen parçalanmıştı. Kıyafetleri kurumuş kanla sertleşmişti. Defne’nin kokusunu aldığı an başını o tarafa çevirdi.
Hiç düşünmedi. Defne ileri doğru bir adım attı ve elindeki bıçağı yaratığın şakağına, kemiği delip zihnine ulaşacak şekilde sapladı. Yaratık tek bir ses bile çıkaramadan bir çuval gibi yere yığıldı.
Defne bıçağını zombinin üstüne silip hemen raflara yöneldi. Birkaç kutu fasulye, üç şişe su ve bir paket ağrı kesici buldu. Bunları sırt çantasına tıkıştırdı. Tam çıkmaya hazırlanıyordu ki, dışarıdan bir çığlık yükseldi.
Kaan’ın çığlığı.
Defne marketten dışarı fırladı.
Gördüğü manzara kanını dondurdu. Ormanın derinliklerinden, ağaçların arasından onlarcası çıkıyordu. Birkaç tanesi değil; en az otuz, kırık ve çarpık uzuvlarıyla arabaya doğru süratle ilerliyordu. Kaan arabanın içindeydi, kapıları kilitlemişti ama ön camın üzerine çöken iki zombi elleriyle camı yumrukluyordu. Camda ilk çatlaklar belirmeye başlamıştı bile.
“Kaan! Çalıştır arabayı!” diye bağırdı Defne.
Ama Kaan paniğe kapılmıştı. Anahtar kontaktaydı fakat eli titremekten bir türlü çeviremiyordu. Cam bir kez daha yumruklandı ve büyük bir gürültüyle çatlaklar genişledi.
Defne koştu. Elindeki bıçakla en yakındaki yaratığın boynuna vurdu. Bir diğerinin diz kapağına tekmeyi basıp yere düşürdü. Ama sayıları çok fazlaydı. Her taraftan üzerlerine akıyorlardı.
“Defne, kaç!” diye bağırdı Kaan arabanın içinden. Cam kırılmak üzereydi. “Git buradan!”
“Hayır!”
Defne sürücü kapısına ulaştı, kapıyı açmaya çalıştı ama içeriden kilitliydi. Camın ardından Kaan ile göz göze geldiler. Kaan’ın gözlerinde artık korku yoktu. Sadece kabulleniş vardı. Kaan başını iki yana salladı ve elindeki demir çubukla arabanın kornasına son gücüyle basmaya başladı.
Tiz ve kesintisiz korna sesi gecenin içinde yankılandı.
Ormandan ve yoldan çıkan tüm yaratıklar, o devasa gürültünün kaynağına—arabaya doğru yöneldi. Defne’yi fark etmeden yanından geçip arabayı sarmaya başladılar. Arabanın üzeri birkaç saniye içinde gri etten bir dağla kaplandı.
Defne geriledi. Gözlerinden yaşlar süzülürken ağzını eliyle kapattı. Çığlık atmamak için dudaklarını ısırdı. Kaan, kendini yem ederek onun kaçması için zaman kazandırıyordu.
Ön cam tamamen kırıldı. İçeriden gelen çığlıklar korna sesine karıştı ve birkaç saniye sonra korna kesildi.
Defne arkasını döndü ve karanlık ormanın içine doğru, arkasına bile bakmadan koşmaya başladı. Dallar yüzünü çiziyor, ayakları köklere takılıyordu ama durmadı. Karanlık onu yutana kadar koştu.
