Sallıyorum yalnızlığımı.
Salıncaktan taşıyor çocukluğum…
Zaman,
Metal bir gıcırtıyla ölçülüyor.
Tutuyorum
Paslı bir şiirin, demirden zincirini.
Oyuncağı düşüyor içimdeki çocuğun
Kireç beyazına.
Büyüme sancısı
Bir çivi, sırtıma batıyor.
Babamın sustuğu yerde
Bir serçe ötüyor hâlâ.
Kim bilir,
Kaç mevsimdir aynı dalı beklemişim.
Konuşsam,
Kanat çırpacak sanıyorum.
Kestane ağaçlarının gölgesinden,
Naftalin tadı sızıyor kulaklarıma.
Sallanıyor süt dişlerim;
Dökülüyor
Annemin avuçlarına.
Söküyorum yalnızlığımı salıncaktan.
Çocukluğum,
Yere basmıyor.
Bir yanıt yazın
Hakkımızda
Kibele Kültür Sanat
Merhaba sevgili okur.
Mitolojide Tanrıların anası olarak bilinen Tanrıça Kibele’nin anaç, üretken, hayatın devamını sağlayan özelliklerinin uğruna inandık. Ve onun adını kullanıp Kibele Sanat olarak edebiyatta biz de varız dedik. Edindiğimiz misyonla amacımız; bizden önceki kalem ustalarımızın bayrağını, gelecek kuşaklara ulaştırmak. Çünkü edebiyat dünya tarihini içinde barındıran devasa bir ansiklopedidir… Devamını Oku