MÜKELLEF SOFRASI
Girmeyin aramıza ey!
Eyyy dağlar gibi kat kat, apart apart!
Akıyor zaman burada, şırıl şırıl bir arıktan.
Bize yapmayın yarım cüzdan arası hürriy-et
Yalnız bırakın bu dört yanı otla kaplı barakada.
Bu dört yanı yalıtım.
Girmeyin aramıza dostlarım.
Siz ağlıyor görüyorsunuz ama gülüyor aslında.
Bir organ oldu kahrımız, uzandı açık yaramızdan.
Süzüyor öz suyunu toprağın ve aşkı.
Ağaçları gjbi duruyoruz el değmemiş bir ormanın.
Eyy çiçekli kadınım, çocuksu gözlerin ve garip bülbül.
Esen yellere el sallayan yaprakları bahçendeki selvinim.
İçli içli meleşen kuzuların türküsü.
Gökte görünce yelkovan kuşunu, annesine seslenen.
Yemin ederim ki siz olanca duruyor dünya.
Yüreğimi sızlatan ince titreşim.
Yorgun bir serçe gibi inen akşamların,
Sıcacık yuvaların da en hası.
Olmasa da olur, biz bize yeteriz.
Olmasa da olur bir mükellef sofrası.
Bekir Dalkıç
