Yok bir isteğim senden,
Ne bir yemin, ne de dönüş beklerim.
İnsan dediğin kendi yolunu seçer;
Ben yalnızca sustuğun yerde düşünürüm.
Eros’u sakladım bir gecenin altında,
Adını anmadım, ışığını da göstermedim.
Bir şey vardı örtünün ardında,
Varlığını bilmek yetti, istemedim.
Athena sordu: “Bilmek midir özgürlük?”
Ben sustum, çünkü cevap ağırdı.
Bazen insan gerçeği öğrendikçe,
Kendi zincirini kendi elleriyle bağlardı.
Prometheus ateşi çaldığında,
Tanrılar değil, insan değişti.
Demek ki bazı bedeller ödenmeli,
Bir hayat ancak seçilince gerçekten yaşanabilirdi.
Aşk dedikleri belki de buydu;
Sahip olmak değil, bırakabilmek.
Birini kendine mahkûm etmeden,
Onun yoluna ışık tutabilmek.
Yok bir isteğim senden,
Ne bugün, ne de yarın için.
Eğer bir gün beni hatırlarsan,
Bırak bu da benim payım olsun.
