Gece olunca bir şeyler eksik başlıyor bende,
Saatler aynı yeri dönüp duruyor.
Çayın buharı yükseliyor masadan,
Eskisi gibi sıcak değil.
Pencerede duran şehir yavaşça kararıyor.
Şehrin ışıkları erken kırılıyor gözümde.
Gece omuzlarıma ağır ağır oturuyor yine,
İçimde kalan ben değil.
Geceyi omzuma alıp çıktım balkona.
Değiller çıkmazındaki boşluktan bir parça aktı içime.
Ve o değil, sen değil.
