Bir şeyin anlamı kaybolduğunda geriye sadece basitlik kalır. Düşünmek
denilen kutsal kavram aradan çekilir. Bizden çok uzaklara taşınır. Kendince
mutlu bir yaşam sürer. Ya biz? Biz ne yaparız o zaman?
Düşünmeden konuşmaya başlayınca; gerçeği, doğruyu bulmak imkânsız bir hal
alır. “Doğru nedir?” sorusu yarım kalır. Bütün insanlığı manasızlık, anlamsızlık,
yalnızlık kaplar. Doğru sorular sorulamadığı için yanıtlar hep eksik kalır. Yarım
ve eksik olarak devam eder nefes almaya insan. Nefes almak neye yeter? İnsanın
var oluşu, salt nefes almak için midir?
Yitirdik bütün kelimelerin anlamlarını. Kendimize göre yorumlayıp,
yorumladığımız cümleleri doğru sanıyoruz. O zaman etrafta birbirinden kopuk
binlerce doğru oluşuyor. Milyonlarca doğru ama yanlış kayıp. Yanlış yok.
Yanlış yapmak diye bir şey yok. Her şey doğru, her şey bizim için… Bu
durumda bütün kelimeler, yeni bir boyut kazanıyor. Nefret ettiği yeni bir
kimliğe bürünüyor. İşte kelimelerin, değişen yeni anlamsızlıkları…
Ahlak: Benim haricimde herkeste olması gereken şey
Namus: Sadece kadınlara has bir durum (Erkeklere çok uzak bir erdem. Hiç de
ihtiyaçları yok.)
Yanlış: Ben hariç, herkesin içinde bulunduğu durum
Özür dilemek: Çoktan öldü. Başımız sağ olsun.
Sevgi: Yalnızca bana sunulduğu takdirde sunulabileceğim bir his
Saygı: Kendi kabilem haricinde, duyulması şart olmayan şey
Yozlaşma: Bin yıldır muhalefetlerin içinde bulunduğu durum
Ekonomi: Dış mihrakların zaman zaman araya girip ayarladığı, ancak yakında
bitecek olan vaziyetler silsilesi.
Demokrasi: Kalabalığın her olayda haklı olduğu, azınlığın bedel ödediği, güç
gösterilerinin bütünü.
İstifa: Gücü elinde tutanlara henüz ulaşmamış bir kelime. Diğerlerine ise farz
olan.
Siyaset: Zengin olmak isteyenlerin toplandığı dernek
Yoksulluk: Takdir-i İlahi
Zenginlik: Yakın ilişkilerle oluşan keyifli şey
Eğitim: Mevcut düzende saçmalığın daniskası
Beyaz Yakalılar: Boşuna okuyanların oluşturduğu yığınlar bütünü
Depresyon: Her vatandaşımızın maruz kalacağı hastalık
Türkiye: Bedel ödemede uzmanlaşmış bir toprak parçası
