Eylül!
Sen hep hazan,
Sen hep gazel,
Sen hep hüzün müsün?
Sende düşer yaprak,
Sende ağlar gökyüzü.
Aşıklar sende küser, ayrılır.
Kuşlar sende göçer başka diyarlara.
Fakirin içi titrer seni görünce.
Gel,
Eylül gel!
Gel başım, gözüm üstüne.
Gel ama!
Getirdiğin gibi de götür,
Bende kalmasın hüznün.


