Günümüzde pek çoğumuzun karşılaştığı kimilerinin umurunda olan kimilerininse oralı bile
olmadığı bir konudan bahsetmek istiyorum. Kibar, ince bir insan olmak mı ya da olamamak
mı? Küreselleşen dünyada yaşam zorluklarının artmasından mıdır bilmem insanlar kibar
olmaktan korkuyor. Kibar, nazik bir davranışı yadırgıyor, öyle ki teşekkür etmenin eziklik
olarak algılandığı bir zamandayız. Peki neden? Hayat şartları mı insanları “Her zaman dik
durursam başarırım?” düşüncesinden dolayı kibarlığa, birbirine olan saygıya düşman ediyor?
Ama gözden kaçırılan şu, dik durup başarmak birilerinin hoş görüsünü, saygısını, kibarlığını
suistimal etmek değil. O insanlar “Birilerinin üzerine basarsam başarılı olurum. ” diyenler
ama işte bunu diyemedikleri için, kendilerini kötü göstermemek için öyle bir kılıf
uyduruyorlar ki ve buna inanıyorlar ki kibar, ince olanlar suçlu onlar tertemiz. Neden birisine
teşekkür ederim dediğinde ezik olur bir insan? Ya da vakur, hanım ya da beyefendi tavırlara,
yapıya sahip diye üstüne basılmak istenir? Hayat mücadelesi mi veriyorsun özel hayatında
ver. Herkesin mücadelesi var bu hayatta. Öyle bir zamandayız ki evet bir teşekkür ya da
nahiflik, kibarlık hoşa gider, tahammülü arttırır, güven duygusunu arttırır fakat evet öyle bir
zamandayız ki kimse kimsenin hayatındaki zorlukların bedelini ödemek zorunda değil. Ben
kimsenin şahsi sorunlarının bedelini ödemek istemiyorum. Benim derdim yok mu, ben bu
hayatta bir gaye için uğraşmıyor muyum? Sırtımda on ton yük varken kimseyi kırmıyorsam
kimsenin de beni kırmaya hakkı yok. Hiçbirimizin yok. Toplumsal çürüme tabiri çokça
gündeme gelmekte. İçeriğine bu basit gibi görünen kibarlık da girmekte. Çünkü insanlar
etrafındaki zarafet sahibi kibar insanları ne kadar kibar biri diye tanımlamak yerine ezik biri
diyorsa biz gerçekten çürüdük demektir. Amiyane tabirle yırtık olmanın zirvede olduğu ve bu
yırtıklığın meziyet gibi görüldüğü, empati duygusunun asla olmadığı, herkesin ille de ben
diye kendini ön plana çıkartmaya çalıştığı bu dönemde hepimize kolaylıklar diliyorum. Vay
bizim halimize!



