Tasfiye nedeniyle zararına aşklar yaşadım ben,
İçimde kırık dökük, bir sürü yarım mutluluk var.
Parçalanmış hayatlarım,
“Yok olmayı” bekleyen umutlarım var.
Yaşayamadıklarım, yalnızlığım olmuş bilmeden,
Yağmış durmuş üstüme sırılsıklam olmuşum.
Yine de yaşayıp durmuşum,
Yaşamaktan nefret ederken…
“Çok seversem döner” sandığım zamanların, aptallığı var üzerimde.
İçimde bir yerde, inanmak istiyorum delicesine.
Bir seviyi anlamak,
Bir ömür vermek istiyorum gereksizce.
Oysa tahtına oturmuş, tacını giymiş gerçek!
Hüküm verilmiş, dava düşmüş, konu kapanmış.
Giden gitmiş, kalan kalmış.
Dokuz köyden kovulan,
Onuncu köye doğru yola çıkmış birinin,
Çaresizliği var ruhumda.
Arayınca, bulacağımı sanıyorum ısrarla.
Ne aradığımı bilmeden üstelik…
Oysa bildiklerim, yanıldıklarıma yetmiyor,
Bir şeyi çok sevmek;
Onu hak ettiğim anlamına gelmiyor.
Ve iki doğru insandan;
Her zaman bir aşk doğmuyor…
Sonunda öğrendim,
Ancak artık çok geç!
Düşünmek için de, karar vermek için de…
