Yerimde olmadığımda buradayım,
Sesin gelmiyor…
Belki de hiç bulunamadım.
Yokluğunu aradım ve bu en kötüsü değil;
Tek ihtiyacım henüz gelmemiş olanım,
Bir sonraki baharım.
Şimdi kaburgamın sağına kaydın,
Çıplak bir kalp bıraktın.
Sarılmadın, bu yüzden hiç soğumadım;
Hep kardım…
Bir tek bahçene yağmadım.
Acıyı henüz tattım;
Bakmayı bıraktığım an affettim.
Bu yüzden hiç yakmadın…
Ben çapalamadım ki zaten;
Sen hep bu yüzden kazandın.
Ben hiç duyulmadım,
Yokluğunu aradım.
Çok güzel 🥹♥️
Okurken kendi duygularımla yüzleştim emeğine yüreğine sağlık canım🥰
Her satırında emek ve duygu var gerçekten
Finaldeki ‘Ben hiç duyulmadım, yokluğunu aradım.’ cümlesi bütün şiiri yeniden anlamlandırıyor. Başta bir başkasının yokluğu anlatılıyor sanırken, sonunda asıl eksikliğin görülmeyen ve duyulmayan benlik olduğunu fark ediyoruz. Şiirin en güçlü tarafı da bu dönüşüm.