ÖLMEK ZAMANI DEĞİL
Ah be cancağızım;
Vallahi korkmuyorum ölümden,
billahi korkmuyorum sonrasından.
Cennet cehennem değil korkum;
varsa, gideceğim yer belli.
Korkmuyorum azaptan, ateşten.
Şerbetliyim zaten bu dünyadan;
beden bağışık, ruh alışık.
Mizana çekilmekten de,
defterin soluma ağır gelmesinden de
korkmuyorum vallahi.
Derler ya hani:
“Yediğin hurmalar,
günü gelince tırmalar”
— işte o hesap benimki.
Ama hiç korkmuyorum dersem
yalan olur iki gözüm.
Toprağın altından korkmaz mı insan?
Ya hissedersem, ya dirilirsem?
Ağzım, gözüm toprak mı dolacak;
böcek, solucan, bir de kırkayak
üşüşüp üstüme
etimi mi kemirecek?
Hele karanlıksa hepten,
azıcık bile sızmazsa güneş…
Korkarım ben karanlıktan.
Ah be azizim;
ben yorganı çekemezken başıma,
pijama bile batarken tenime,
nasıl giyerim sımsıkı kefeni?
Sırtüstü uyuyamam ben;
kollarım hiç sığmaz bir yana.
Ayaklarım, bacaklarım zaten huzursuz;
bir sağa bir sola dönmeden
ne yaparım, nasıl yatarım ben dümdüz?
Ah be dostum;
en kötüsü, en zoru da:
üşürüm ben.
Ellerim, ayaklarım hep üşür.
Yanımda yatmalı sevdiğim;
arkasını dönmeli bana.
Ben ısınana,
o sıkılana kadar sarılmalıyım ona.
“Ölünce onu da gömün yanıma”
diyeceğim ama—
gelmemesinden korkarım.
Ah be kardeşim;
öldüğümde belediye alır,
taşır götürür mezarlığa.
Kefen bedava, mezar bedava;
mermerle uğraşmasınlar boşuna.
“Garip” yazsınlar bir taşa
yahut diksinler bir tahta.
Ah be arkadaşım,
en çok da havadan korkarım.
Ya öldüğümde kar kış olursa?
Ya yağmur yaparsa?
Arkamdan sövmesinler:
“Üşüdük, donduk,
üstümüz başımız çamur.”
“Rahmetli de ölecek zamanı buldu.
Ne gördük ki yaşarken,
bulalım ölüsünden hayır.”
Ah be ahretliğim;
bir de mal mülk var, değil mi?
Bak, o konuyu hepten çözdüm ölmeden:
Ne malım var ne param;
dua etsinler, inşallah borç bırakmam.
Ah be hocam,
kimseyi uyandırma sabah erkenden.
Selamı öğlen oku.
Bir de “Nasıl bilirdiniz?” diye sorma;
neme lazım.
Kendimi bilirim de korkarım,
cemaatimin yalan söylemesinden.
