kadife gecenin bağrında
yontuyor kendini heykeltıraş
hangi yortudan kalma bu düşünce
hangi seremoniden bu ezgi
kaldır kafanı mızrak kirpikli kadın
kaldır
yeterince aktı kırmızı
küreklerin şıpırtısında gondol
evlerin gölgesinde korku
uzanıyor karanlıktan eller
uzanıyor beyazlara bürünmüş kollar
hangi çağı çağırıyor kuledeki çan
öykünüyor zamana gece
bir kedi dikmiş kulaklarını
harabeler arasında
inliyor toynakların sesinde gece
yırtılıyor kadife
saçılıyor yıldızlar
toplamaya koşuyor çocuklar
hayal satan masalcının ardından
kırmızı gülü kokluyor küçük prens
bir türlü aymıyor gece
sis, pus, sus
dökülüyor duvardan söve
ele veriyor kendini
sobe…
yılgın bakışlar
at kişnemesi
yontu sesi
gece uzuyor tüllenerek
lakin
doğmuyor güneş tüller ardından
