Seni ilk gördüğümde henüz 24 yaşındaydın. Gencecik bir kız çocuğu.
Umutların vardı, yarına dair planların. İlk aşkın bedelini ödediğin için gözlerinde
saklayamadığın bir hüznün vardı. Bak, üzerinden yıllar geçti. Şimdi sen, otuz beş
yaşında bir annesin. Ne yazık ki yaşamda her istediğin olmuyor. Bazen
engelleyemiyorsun bir şeylerin başlamasını ve bitmesini. Aslında son derece açık
bir gerçek var. Hepimizin bildiği ama çoğunlukla bilmezden geldiği. Başlayan her
şey muhakkak bir gün biter. Öyle de oldu. Döküldük, sonbaharın olmazsa olmazı
yaprakları gibi… Başka hayatların, başka tenlerine bıraktık yorgun bedenlerimizi.
Büyüdük. Oysa hep olgun sanırdık kendimizi.
Yalan yok, önceleri çok kızdım sana. Gitmeni uzunca bir süre kabullenemedim.
Oysa kalmak için de söz vermemiştin bana. Her geleni sonsuzluk sanmamız, bir
insan hastalığı. Tedavisi yok. Bedeli ise ağır. Yarın yokmuşçasına yaşamak,
şimdiyi yaşayacağım derken geçmişi yok sanmak gibi. Oysa yarının anahtarı
geçmişimizde saklı. Keşke bilseydik bunu. Ya da birileri söyleseydi bize.
Ben de bir değişiklik yok. Büyümenin ve yaşlanmanın dışında. Aynı kaygılar, aynı
hayal kırıklıkları. Aynı sonlar aynı başlangıçlar ve aynı umutlar. Aynılık bir yaşam
şekli oldu benim için. Oysa kendimi bildim bileli aykırı olduğumu düşünürdüm.
İnsan işte, kendini büyütmekte üstüne yok.
Bazen aklıma geliyorsun. Hoş, ne zaman çıktın ki… Her şeyin başlangıcına
dönüyorum. Yağmurlu bir akşam vakti, yol boyunca yürüdüğümüz o kutsal
yolculuk geliyor aklıma. “Heyecanlı mısın?” diye sormuştun. “Yo hayır” diye
yanıt vermiştim sana. Ancak elimdeki sigarayı düşürmüştüm bunları söylerken.
Ben, sen ve yağmur gülmüştük bu saçma halime. O zaman içimden doğru
yerdeyim demiştim. Ah şu erken konuşmaları insanların. Oysa en yanlış, en yalnız
yerdeymişim. Neyse, bu saatten sonra hiçbir şeyin anlamı yok. Yaşandı ve bitti.
İster küfret ister affet, istersen geçmişinde sıkışıp kal. Hiçbir şey değişmeyecek.
Tüm korkularım senden yadigâr kaldı bana. Tutarsızlıklarım. Bencilliğim hatta…
İçimde zerre düzelme umudu da yok üstelik. Çürüyorum olduğum yerde. Nefes
aldığım için iyi sanıyorlar beni. Kimse yanında güçsüz birini istemiyor zaten.
Bir sır verdi bana geçenlerde yaşlı bir amca. Şöyle dedi bana; “birilerimizin
doğabilmesi için birilerimizin ölmesi gerekiyor evlat.” Haklıydı. Öyleyse, iyi ki
doğdun aşkım. Hoşça kal…
