yığılıp yer düşmüş yorgun bedeni. Memleketimde iç savaş var. Öyle diyorlar. İç
mi dış mı bilmem ama insanların yok yere öldükleri kesin. Altı yaşımda bir oğlum
vardı. Eşimle benim; tek derdimiz onu bu zulümden, manasız savaştan
kurtarmaktı. Yetmedi zamanımız, çabamız…
Bir Pazar kahvaltısı için ekmek almaya gitmişti. Bir daha dönemedi. Gömemedim
oğlumu toprağa. Bir mezarı bile yok. Ve olmayacak…
Kaçmak için akrabalarımdan yardım istedim. Tek bir isteğim vardı, Türkiye
sınırına ulaşabilmek. Eğer ulaşırsam; benim için de bir yaşam olabilecekti. Nefes
almanın dışında yaşayabilecektim. Yine olmadı. Kaçarken yakalandım ve çölün
ortasında bulunan esir kampına götürüldüm. Yüzlerce kadının tutulduğu iğrenç bir
yerdi burası. Yedirilip içirilip Pazar yerlerinde satılıyorduk. Şanslı olanlar geri
geliyordu. Şansı olmayanlar ise kıllı, herhangi bir erkeğin oyuncağı oluyordu.
Geri dönenler için şanslı dedim ama aslında kimse şanslı filan değildi. İki kere
satıldım ve iki kere de memnun kalmadıkları için iade edildim. Burada iki çocuk
dünyaya getirdim. Şurada dolaşan ve tastamam birbirlerine benzeyen onlarca
yaratıktan birisidir herhalde çocuklarımın babası. Yüzümdeki morluklar günlerdir
iyileşmedi. Eskiden düzelirdi ama artık düzelmiyor. Kocam bu halimi görseydi
eğer, yeniden ölürdü. Kocam! Evimin huzuru. Çocuğumun babası. Sığındığım en
güzel liman. Akşamları bahçemizde oturur çekirdek çitlerdik. Oğlan yatınca
soluğu bahçede alırdık. Çok çay içerdi eşim. Kızardım ona hep. Keşke yeniden
yanımda olsa. Yemin ederim kızmam bu defa. İstediği kadar çay içebilir şimdi.
Burada kendi isteğinle bile ölemiyorsun. Her şey onların isteğine iznine bağlı. En
son ne zaman yüzüme baktım anımsamıyorum. Burada aynaya izin verilmiyor.
Benim de öyle yüzüm olsaydı ben de izin vermezdim. Sanırım onlara hak
verdiğim tek konu bu. İki gün önce çorbayı döktüm diye yüz kırbaç ile
cezalandırıldım. Bütün kemiklerim kırıldı sanki.
Bir ses! Siz de duyuyor musunuz? Buraya geliyorlar! Günün bu saatinde
gelmezlerdi. Ne olur dokunmasınlar tenime, etime, ruhuma… Sesler yaklaşıyor.
Ağlayamıyorum artık. Umudum gibi gözyaşlarım da tükendi. Hoş, ağlasam ne
olacak ki. Lütfen gelmeyin! Ne olur yapmayın etmeyin. Dokunmayın bana ne
olur. Kapı açılıyor. Geliyorlar! Geliyorlar!
Ezeli henüz otuzlu yaşlarda Suriyeli bir kadındı. Kocasını ve oğlunu iç savaşta
kaybetti. Örgüt tarafından kaçırılıp esir kampına götürüldü. İki sene üç ay on bir
gün burada kaldı. Seslerin geldiği gün, onun tenine dokunmak isteyen adamın
silahını çekip önce onu, sonra da kendini öldürdü. Cesedi çöle bırakıldı. Haberi
yapılmadı. Kimse duymadı. Herkes sessizliğine devam etti. Başka bir pencereden,
başka dünyaya bakmaya devam ettiler. Olayın üzerinden bir buçuk yıl geçtikten
sonra kamp dağıtıldı. Yüzlerce kadın kurtarıldı. Buna kurtarılmak denirse tabi.
Çoğu halen psikolojik tedavi görmeye devam ediyor. Bir kişi hariç.
