Ruh Hırsızı / Meltem Akıncı

Ruh hırsızı bunlar, “ruh hırsızı!” diye bağıran bir delinin terk edilmiş insanlığı
göğe yükseldi.
Martılar sustu,
gemiler karaya vurdu,
sular köpürdü.
Ağır ağır ilerledi hızlı zamanın
insanları.
Beş duyusunu kaybetmiş yaşam;
kimse görmedi, kimse duymadı.
Bir deliyi yine bir deli fark etti.
Birlikte bağırdılar:
“Ruh hırsızı bunlar, ruh hırsızı!”
Güneş sırtını döndü,
rüzgâr çıldırdı,
sular çekildi.
Zaman bozuk bir saatte kayboldu,
takvim hep aynı sayfayı gösterdi.
Beş duyusunu kaybetmiş insan;
kimse bakmadı, kimse durmadı.
İki deliyi bir başka deli fark etti.
Birlikte bağırdılar:
“Ruhlarımızı kim çaldı?”