Yolumu kaybettim bir gece ansızın.
Doğru yola çağırdı beni, Kuzey Yıldızı.
İstemedim asla, nedenini sorma bana
Çünkü doğru yol varmayacaktı sana.
Ardıma bakmadım, silindi her izin.
Bitti sandım içimde tükenmeyen bizi.
Kuzey Yıldızı fısıldadı: “Yanlış yoldasın.”
Acı olan da bu, biliyordum gerçeği.
Vazgeçmedim o gece bulacaktım seni
Susturacaktım kalbimde sayıklayan sesleri.
Kuzey Yıldızı, “Geri dön artık.” Dedi.
Seni ararken kaybettim kendimi.
Özlüyordum güneş yansıyan gözlerini.
Sana sarılmanın hep kurdum hayalini, Gökyüzü bile fark etti sakladığım gerçeği.
Ben o gece anladım, boş yere sevdiğimi.
Bana uzak olan yol değil, senmişsin.
Meğer sen beni hiç beklememişsin.
Tüm yolları senin gülüşün için aşarken,
Kuzey Yıldızı haklı; sen beni hak etmemişsin.
Ş.G.
Ne güzel bir şiir ne anlamlı dizeler…
“Bu şiir, özlemi ve kaybetmenin acısını çok güzel anlatıyor.” Sonra sana fark ettiriyor ki.. Bazı insanlar aslında hiç kaybolmaz; biz onları bulmaya çalışırken kendimizi kaybederiz.”