Işığın da kırıldığı bir yer var.
Orada hiçbir şey olduğu gibi kalmıyor.
Mevsimler geçmiyor, günler bitmiyor.
Yalnızlığın sanrıları içimde dolaşıyor.
Işığın da kırıldığı bir yer var.
Yüzler yarım aydınlanıyor.
Gözler kendini saklıyor ışıktan.
Kalp kendini yeniden yazıyor.
Işığın da kırıldığı bir yer var.
Topladım hepsini, yanlış düşmüş gölgeleri.
Senin yüzün de öyle düştü içime.
Eksik, ama unutulmayacak kadar gerçek.
Işığın da kırıldığı bir yer var.
En alt rafında sen varsın.
Tozlu bir hatıra gibi değil.
Dokunulmamış bir ihtimal gibi.
Işığın da kırıldığı bir yer var.
Elimi uzattığımda kayboluyorsun.
Ben seni bozmamak için sakladım.
Hiç açılmayan bir dosya gibi kalbimde duruyorsun.
Işığın da kırıldığı bir yer var.
Ve insan en çok yarım kaldığında yorulur.
Ne yarım kal, ne yarım bırak.
Ben tamamlanmayı değil, yarım kalmayı öğrendim sende.
