Şiir

Balkonlarında yaşamak bilenlerin, Kadim şehri gördüğün. Tarlaları mermiyle gübreli, Evleri kaplamaya yetmez toprağını; Çift süren kadınları, Düşman boğazlayan erkekleri… Durmak...

Nisan yağmurlarıyla Yüreğim kıpır kıpır En sevdiğim mor renkli orkideler açıyor Böcekler, kelebekler ve edebiyat uçuşuyor İçimden sebebini bilmediğim özlem...

İçimde dört dönüyor yokluğun, Hem de lazımken düpedüz! Sahi kimsin? İlk kez birleşmesi gibi yabancı dudakların. Bakiye anılara teşne, Ve...

Avuçlarımın içi terli,biraz da titriyor ellerim. Nefes nefese vardığım sokağın köşesinde. Upuzun yere yatırmışlardı “umudu”,vurulmuştu. Açmaya ramak kala çiceğinden. Dejavu.....

Ahh o insanlar! Tükenmek bilmeyen arzuları, hırsları.. Yaşamak için bunlar mı olmalıydı, Güçlü güçsüzü ezmeli miydi, Dünya bir cehenneme mi...