İnsanlar; garip varlıklardır. En güvendikleriniz bile yarı yolda bırakmaya meyilli. Hadi itiraf edelim! Toz konduramadığımız yakın dostlarımız mesela; ‘o yapmaz canım’ dediklerimiz var ya maskeler saklı çantalarında. Sizin adınıza mutlu gibi görünen yüzleri var, inanmayın! Bir alkış bir destekle ittiriverirler sırtınızdan, tek başınıza kalırsınız uluorta bir sahnede ya da meydan mı demeliyim! Sinsi bir gülüş yankılanır içlerinde. Kendilerine bile söyleyemezler bu hazzın sebebini… ‘Ben yanındayım’ sözlerine hiç aldanmayın hele! E sonuçta herkesin kendi hayatı var değil mi ama… Öncelikler sıralamasında nerede olduğunuza bakın. Sitem değil, hayır! Zamanın bir yerinde oluşan incinmişliğin bilinci. Güvendiğin dağların tepe kadar olmayışını görmenin tecrübesi diyelim.


