İNSAN OLMAK
Yine vardın akşamına, ardında koca bir günün ağırlığını bırakarak. İlk çıktığında ne çok şey gelmişti aklına, neler düşünüp o benzersiz hayaline neler sığdırmayı becerebilmiştin oysa. Başladığın gibi bitirmeyi, yaşadığın her şeyi istediğin gibi yaşamayı en doğal hakkın olarak görmüştün kendi halinde bir insan olarak.
İnsan dediğin her şeyi hak eder, her şey insan için var kabilinden kendince bir felsefen de vardı hiç şaşmadığın. Haklıydın, insan; değeriyle bilinir ve bildirirdi kendini. Ama yaşadığın gerçekler bunun hep uzağına atardı seni. Çünkü; geçmişe emanet ettiğin, hatırladıkça içini burkan ve özlemini çektiğin birkaç anıdan başkası teselli etmezdi seni.
Geride bıraktığın güzel şeyleri bugünün acınası gerçekleriyle kıyasladığında, çoğu zaman derin bir üzüntüye, bir ümitsizliğe ve karamsar bir ruh haline bürünürdün. Anlamak zor gelirdi çoğu zaman. Bu kadar güzel olan bir dünyanın anlamını, önemini ve değerini yitirmesini bir türlü açıklayamazdın. Ya da anlar ama bu duruma gelmesine sebep olanın yine insan olduğu kanaatine varınca biraz suçlar hale gelirdin herkesi.
Güneş mi kabahatliydi aydınlatıyorsa ortalığı, yıldızlar mı ışık olup dolduğunda gecene, kuşların mest eden çığlığı mı, rayihasını her yere savuran rengarenk doğa mı, dünya mı döndüğünde kendini bilmeyen…
Gerçek bu kadar ortadayken insanların duyarsızlığına ve sorumsuz tavrına anlam veremezdin. Yaşadığımız çağın gerekleriyle o kadar meşgulüz ki, beraber yaşamayı unuttuk, yabancılaştık kendimize ve birbirimize.
Temelsiz hırslarımız, doyumsuz tutkularımız, her şeye sahip olmayı istemekten bizi yoran amaçlarımız bize kendimizi unutturdu. Aldığımız nefesin kıymetini unutturan dertler edindik. Madem yaşamak için doğduk ve aynı mekanı paylaşıyoruz, bunun da devamını sağlamak zorundayız el birliğiyle ortak bir amaca hizmet ederek.
Hepimiz insanız. Arkadaşlıklar kurarız, dostluklar ediniriz, sevgili oluruz duygularımıza yoldaşlık edenlerle, aile olmayı öğreniriz. Oysa şimdi bu değerlerden kopan insanlara dönüştük. Mutlu ve huzurlu hissetmeyişimizin temel nedenleri üzerinde düşünme yeteneğimizi kaybettik.
İşin doğrusu çare yine biziz, şöyle bir silkelenip manevi varlığımız üzerinde kafa yorsak zorlanmadan pek çok kapı açabilir, çareler düşünebilir ve yeniden var olabiliriz. Umut insanda çünkü ve insan hayal ettiği müddetçe yaşar. Bir tek adımı atmaya bağlı her şey.
Şikayet etmeyi bırakıp, kargaşadan ve karmaşadan sıyrılıp biraz içimize dönsek ve sahip olduklarımız bir tarafa asıl sahip olmamız gerekenler noktasında samimi bir çabayı yürütsek her şey kendiliğinden yoluna girecek.
Kulak vermeliyiz doğanın armağanlarına: renklerine, seslerine, dinginliğine dalmalı ve içimizde yuvalanmasına imkan vermeliyiz; ki yuva olsun bütün varlık hallerimize. Aydınlığında nasıl yaşamayı öğrendiysek, karanlığında kaybolmamalıyız koca dünyamızın. Farkına vardığımız an da her birimiz kendince fark yaratacak kadar iyi yaratıldığımızı asla unutmamalıyız.
Bütün bunları geçirdiğim günün sonunda şu an önümdeki kağıda yazarken aslında hiçte ümitsiz değilim. Bir arayışın içindeyim ve benim gibi aynı düşünceye sahip olan insanların günden güne sayısının arttığını fark ediyorum. Benim gibi mutlu ve huzurlu başını yastığa koyan insanlar var bu dünyanın içinde. Renklerimiz farklı, dillerimiz ve inançlarımız…
Hepimiz mutlu insanların bir araya geldiği, samimi arkadaşlıklar ve dostlukların kurulduğu, gerçek sevgiyi tadarak ve tattırarak yakınlaşan sevgililerden, yuvasında hoşnutluk içinde ailelerin varlığından eminiz.
Geçmişe emanet ettiğimiz her bir anının hakkını bugünden vermeliyiz. Umut bizim, hayal bizim, su bizim, yeşil bizim, kuşlar bizim, ne varsa bizim için.
Nefesimiz kadar can bize her şey. Her zaman, her yerde, her şeyde, hepimiz için kendimize varmalıyız. İnsanlığımızda karar kılmalıyız.
Ve yaşamalıyız
Ve yaşamalıyız
Yaşamalıyız…
