sokaklara vuran kendini, sızılıyken biraz
yoklanırken düşüncelerden
ansızın duvarını yıkan fırtınalarıyla uzakların
katı, yoğun, hem de şiddetli
ve üstelik hiç mi hiç aman vermeyen
yüreğini yalnız kentin harabelerine döndüren
anıları geçerken bir zaman aklından
rüyası güzel hayatın
sevdiği hüzünlerden ve sevinçlerden ne varsa
karşısındaydı, biraz ötesinde
ay ışığında yalvaran gözleriyle bakarken kendine
geceydi. sessiz her yer…
hüzünlü bir şarkıdan kalandı geriye
bu yabancı kalabalık
her zaman kıyısına düşen som yalnızlık
bir meçhulün izinden giden
ki gölgesiz karanlıkta
aydınlığın yüzüne kapanarak bitap haykırmaktan
iyiliğin ve hem kötülüğün
apansız özlemine kapılıp, soluğunda
yanan ve balkıyan aşkların,
ruhundan beslenip aslına kavuşan hikayelerin
sözlerinden yansır yaşanmışlıklar
nasıl da tutar birbirini,
benzer nasıl birbirine
hayatın/ölümün ufkuna dönüktür istekleri
dünyalı ve hem dünyasız…
kaldığı yerden görülen
tanığı olmayan, kimsenin görmediği
başlatırken zamanı, anı
uykusuz düşüncenin aynasında hep karşılayan,
öylece görülen manzara
uyuyan/uyanan aşkın
iki göz arasında
belli ve hem belirsiz…
bakıp duracaksın
nereden eser sevincin kor fırtınası
ağırdan batan güneşin
yüreği kanatan yazgısı nerede son bulur
bakıp duracaksın
günden güne, sürüp giden çağlar boyunca
yerli ve hem yersiz
iki gönül arasında…
