Yol mu yorgundu, yolcu mu?
Bir omuzlarında ömür,
Bir omuzlarında eksilen zaman.
Birbirine karışmış ayak izlerinin gölgesinde
Yürüdüler aynı gökyüzünün altında.
Barış ektiler toprağa,
Sevgi ektiler.
Bir avuç vicdan bıraktılar
İnsanlığın çatlamış avuçlarına,
Bir gün dünya tersine döner umuduyla.
Dönmedi
Yol da yoruldu yolcu da.
Sofralar küçüldü,
Ekmekler küçüldü.
İnsanı kendine yabancı kılan
Bir karanlık büyüdü.
Geceler, bıçak kesiği sessizliğinde geçti üzerlerinden.
Yaralarından gül suyu sızdı,
Şarap niyetine içtiler.
Yolda tükenmişti, yolcu da.
Kalem tutan eller
Karanlığa bir kıvılcım çaktı.
Kazma tutan eller
Toprağın suskunluğunu yardı.
Bir ışık sızdı, ince bir ışık,
Dökülen alın terinin tuzlu damlasına düştü
Ve olgunlaştı başaklar.
Artık hasat değil, hesap zamanıydı.
Yolda uyanmıştı yolcu da.
