Gecenin geç vaktindeyim,
Pencereden bakıyorum.
Komşular hep uykuda,
Her tarafta sessizlik hâkim.
Gözlerimde uyku yok,
Yüreğim darmadağın.
Sözlerim kursağımda takılı,
Telefonumda bir resim.
İsyanlar bedenimi dağlıyor,
Hayallerim beni terk ediyor.
Ruhumda neştersiz bir acı…
Gecenin bir vaktindeyim,
Sokaklar sessiz.
Rüzgârın uğultusu sanki kurşun sesi,
Bir yaprağın düşüşü bomba etkisi.
Düşlerim kanlı ve ölüm kokulu,
Karanlık zindanım, yıldızlar prangam.
Kucağımda soğuk yarınım,
Bir de umudum…
Gecenin bir vaktindeyim,
Gözlerimde uyku yok.
Çocuk çığlıkları üzerime toprak misali çöküyor,
Dualarım üşüyor.
Ölüm oyunları sanki tabutum oluyor,
Gözyaşlarım helalliğim…
Gecenin bir vaktindeyim,
Gözlerimde uyku yok.
Başımı koymak istiyorum
Annemin koynuna.
Ellerim titriyor,
Çocuklarımın başını okşamaya
Bile gitmiyor.
Gecenin bir vaktindeyim,
Gözlerimde uyku yok.
Çağlayan gibi duygularım;
Hırçın, kızgın, üzgün, kederli…
Nefesime karışarak akıyor.
Yumrukladım duvarı, kanepeyi,
Ama boşuna…
Dinmiyor bedenimdeki çaresizlik.
Avutmaya çalıştım kendimi,
Bile bile yalan, yanlış hikâyelerle.
Bir sağa döndüm, bir sola…
Haykırmak istedim var gücümle:
“Hiç insaf yok mu insanlık sende?” diye.
Gecenin bir vaktindeyim,
Gözlerimde uyku yok.
Hayat denen mevsimin
Sonbaharının yazının
Bir anlamı yok artık.
Tüm mevsimler artık kış.
Gülümsemelerim, gözyaşlarım
Soğuktan buz tuttu.
Bülbüller ötmüyor artık,
Yerine baykuşlar ötüyor.
İsyan fırtınaları
Neşeyi bir anda biçip geçti.
Etrafta kol kola geziyor
İlgisizlik, umursamazlık…
Çığlıkların akışında
Düşüyor keder.
Nabız sesleri
Nefesimi kesiyor.
Nereye gideceğimi bilmeden
Dolaştım durdum.
Sonra baktım, öylece kaldım.
İnsanlık; menfaatin,
Umursamazlığın ve yalanın
Pusulasıyla yol alıyor.
Gecenin bir vaktindeyim,
Gözlerimde uyku yok.
Yarın yok…
Umut yok…
Mutluluk yok…
Gözyaşlarım bir bir düşerken
Acaba doğmayacak mı
Gün doğumu?
Acaba…
