duyduğum ilk sesinizden
“uyusun da büyüsün..”ler…
napolyon öfkeli bir adamdır
ama haksız da sayılmaz,
müziği yalana alet’tiğinizden!
ve bir süre arkasına sığınılan
yere yakın sütten sebepler
ne yani suçlu napolyon mu, ben mi?
yoksa yalnızca bir beden mi?
biz sütü ak bilirdik
o da bıraktı yarı yolda..
artık kahveye sığınmalı
belki içimize büyütür bizi.
bu şiir geceye yetişemeyecek,
topukluları getirin!