BİR HARF EKSİLDİ
Konuşmak zor.
Sözcükler benden önce susuyor.
Yürekle dil arası bir yer var;
söylenmedikçe demleniyor.
Uzun bakmak imkânsız, kısa bir bakış;
Sonrası hep kaçış.
Başını çevirseydin başka yana,
izlerdim, izlerdim seni doyasıya.
Her şeyine şiir değil,
ömür bırakabilirdim:
gözlerine, ellerine, gülüşüne.
Mevsimsizdin;
ne sonbahar, ne bahar.
Ne güneşin yakıyordu
ne ayazın acıtıyordu.
Dökülen kızıl yapraklarıydın
gönül takvimimin.
Çiçek değildin, kelebek de;
ne kokun vardı, ne kanadın.
Zaman da yoktu.
Kalp durmuştu;
sessizliğin nabzımdı.
Dudaklarının kıyısında duruyordum;
kirpiklerinde sallanıp,
saçlarında uçurtma oluyordum.
Gülüşün müebbetimdi,
ellerin sürgünüm.
Biliyor musun?
seni düşünürken bir harf eksildi içimden.
Özlüyorum sanırdım.
Meğer ölüyormuşum.
