Kasabanın kıyısında nehrin sesi çığlıklara karıştı. Cabbar, yerde hasmının üzerine kapanmış, göğsüne
bastırıyordu; kanı durdurmak, kaçıp giden canı tutmak için.
Ömrünce kulaklarında yankılanacak yırtıcı ses “Kaldır ellerini başının üzerine koy!” dendiğinde
ellerinden aşağıya kanlar sızıyordu. O an adaleti aradı gözleri, ama karşılaştığı soğuk namlulardı. Yardım
dileyen gözlerle baktı kör kurşun atan kara deliklere. O an ellerini sadece başının üzerine değil, yitip
gidecek gençliğinin, doğmamış çocuklarının, hiç söylenmeyecek türkülerin üzerine
koydu. Merhameti, kelepçenin soğuk dişlerine teslim olurken, adalette, savunmasız bir çocuk gibi
nehrin sularında boğulmuştu.
Dört duvar arasında yirmi yıl geçti ama Cabbar o kollarını ruhunun derinliklerinde hiç
indiremedi. Zihninde hep o emir yankılandı. ”Kaldır ellerini!”
Avludaki her adımında, içinde bir fırtına biriktirdi; taşları un ufak edecek, demir parmaklıkları yerinden
oynatacak bir öfke. Ama her sabah yufka yüreğine yenilip kuşlara ekmek ufaladı kendi hayatı
ufalanırken…
Nihayet tahliye kapısı gıcırdayarak açıldı. Cabbar, yirmi yıl sonra gökyüzüne beraat etmiş bir
suçsuz gibi değil, yuvasından atılmış bir kuş gibi baktı. Cebinde, avluda beslediği serçeler için biriktirdiği
ekmek kırıntıları vardı. Mahalleye vardığında eski kahvenin önünde durdu. Kimse tanımadı heybetli
omuzları çökmüş bu adamı. Köşe başındaki gazete bayiisinden duyduğu haberle dünyası başına
yıkıldı; gerçek katil ölmeden önce her şeyi itiraf etmişti. Cabbar durdu, avucundaki kırıntıları kaldırıma
bıraktı.” Boşuna,” dedi.” ”Ekmek bile bayatlamış. ”Gidecek bir yeri yoktu. Ayakları onu mezarlığa, yirmi
yılını çalan o adamın başına götürdü. Mezar taşı dilsizdi, üzerindeki otlar Cabbar’ın çalınmış baharları
kadar yeşildi. Öfkeyle mezarı tekmelemek istedi, ama yufka yüreği; toprağın altındaki o sessiz pişmanlığı
duydu. Cebinden çıkardığı küçük bir şişe suyla mezarın üzerine su dökerken; ”Affetmiyorum…Seni değil
bu dünyaya sığamayan merhametimi, ellerimi o gün başımın üzerine koyan çaresizliğimi ve hâlâ
mezarına su döken şu lanet olası kalbimi.”
