Herkes gibi yaşıyorlardı. Yoksulluk sınırının altında, açlık sınırının ise birazcık üstünde. Baba işçi emeklisiydi ve artık dinlenmesi gerekiyordu. Lakin ne...

Bir arkadaşım sohbet esnasında bana şöyle demişti. “Uyandığında kim varsa yanında, gerçeğin de odur.” Kendime baktım sonra… “Yapayalnızım öyleyse” dedim....

Yalnız olduğum gerçeğinin, bilmem kaçıncı yılının, herhangi bir akşamında tanıdım onu. Hafif rüzgâr vardı şehirde, “rüzgârı içimize çekmeye ne dersin”...

“Keşke bazı şeyleri” diye başlayan cümlelerden nefret ediyorum. Hoş, bunu en fazla kullananlardan birisi de benim. Yine de bu cümlelerden...

  Hayat köşe kapmaca oyunu, Herkes oturmuş, rahatında. Ben ayakta, Ara sıra hayatta… Çoğu zaman kayıtta… Bir ses! Uzaktan yayılıyor...