Yıllar sonra, hiç beklemediğim o kısacık an hayatımı sorgulattı. Sanki ömrüm boyunca bilmeden beklediğim, hep eksikliğini hissettiğim, bana ait bir...

Oturuyoruz bir akşamüstü masa başında, elimizdeki yarım kadehi ‘güzel günler için’ gülerek tokuşturuyoruz. Söze giriyorsun bir anda ‘hatırlıyor musun?’ diye...

‘Alo, 112 acil, yardıma ihtiyacım var.’   ‘Dinliyorum hanımefendi, ne oldu?’   ‘İyi hissetmiyorum.’   ‘Yaralı mısınız? Kaza mı geçirdiniz? Nerede olduğunuzu söyleyin.’  ...

‘Bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim!’ Böyle başlardı hatıra defterlerine yazdığımız satırlar. Kalbi temiz arkadaşlarımız için...

Atlıkarınca gibiydi hayat.   Düşmekten korkmadığım zamanlarda yer değiştirirdim.   Bazen de sıkıca tutunduğum olurdu oturduğum yere.   Ve hep tek kişilikti.   Dönerken...