Karanlıktan neden korkar insan?
Sabah yürüyorum, karanlık bir yol uzanıyor önümde uykusundan yeni uyanmışcasına sersem… Yüzünü yıkayıp alnını temizleyen minarenin ışıkları yanıyor. Sessiz çok sessiz ama derli toplu ortalık. Gündüz başlayan o telaşenin çirkin uğultusuna inat kuş sesleri gürültü yapıyor sadece, karanlık demeden gökyüzünde süzülen kuş sesleri… Kuşlara bakıyorum korkmuyor kuşlar karanlıktan! Önünü görememekten endişe etmeden süzülüyor havada! Tek canlı insan mıdır karanlıktan korkan? Sahi karanlıktan neden korkar insan?
Gördüklerimin verdiği ahenk kalemime yansıyor ve kelimelerin elinden tutup dansa kaldırıyor. Demek ki karanlığında var bir müziği duyulacak ve aydınlatılmadan da güzel karanlık diyorum şimdi! Çünkü bir kelama bir hayat boyu nail olamamış insanlar tanıyorum, insan demişken arkamda ayak sesi var. Bir an bu iç huzurum bozuluyor, kuş sesleri kayboldu, gitmek istiyorum! Tedirginim, kafamı arkama çevirmekle çevirmemek arasında gidip gelirken kaldırımın diğer tarafına geçiyorum. Sahi şimdi karanlıktan mı korktum ben, karanlıktan neden korkar insan?
İnsan mıdır insanın korkularını tetikleyen yoksa… Başıma birşey gelse diyorum, sokak lambası dile gelip, yerinden oynayacak ve elimden mi tutacak acaba? Neden güveniyorum aydınlığa ve karanlık neden bu kadar itimatını kaybetti insanın? Kelimeler huzursuz şimdi, kalemin nereye varacağını kestiremiyorlar. Kelimeler bırakıyor dans etmeyi, başlarına ne gelecek, karanlığa saklanan, ortaya çıkmamış hangi yaramaz çocuğu sobeleyecekler bilmiyorlar! Kelimeler huzursuz! Karanlığın adı da karanlık, yazmasaydın keşke deyip kaleme suç buluyorlar!
Karanlıktan neden korkar insan? Göremediği için mi? Yoksa karanlığa yüklediği anlamların altında yatan cesetler ile yüzleşip katil olduğunu kabul etmek istememesinden mi ? Karanlığı neden aydınlatır insan ? Karanlığın içinde görüneni saklamak istemesinden mi? Karanlık dile geliyor birazdan kalemimin hareretli hareketlerinden şüphelenip, ben masumum! Karanlıkla göz göze geliyoruz tam o an! Karanlığın gözlerinde görüyorum gözlerimi, gözlerimin yeşili, karanlığın göz bebeklerine yerleşmiş, bana bakıyor masum! Evet gördüm işte katran siyahın içinde yeşili! Demek ki insan nasıl bakarsa ve neyi görmek istiyorsa diyor karanlık… Bana bakınca kendindekini görüyor, gözlerinde taşıdığı o rengi!
Karanlıktan neden korkar insan, seveni de var mıdır karanlığın diyorum, korkmayan! Sonra ağrısını yetmiş iki saatte tamamlayan bir migren hastası diyorum, bir migren hastasına sorsan nasıl muhtaç karanlığa, nasıl nefretle bakıyor ışığa! Demek ki karanlık herkesi korkutmaz diyorum. Hatta ona ihtiyaç duyanlarda var… Arkamdaki ayak sesleri yakınlaşıyor mu ne daha da tedirgin oluyorum. Yüreğim pırpır etti bir kere nabzım muhtemelen yüz yirmilere tırmandı, dur desem kalbime sakin ol, yanlış anlayabilir beni! Durmasın, yaşamak istiyorum! Zamanı gelmişse diyorum sonra, benim sözümün hükmü var mıdir ki, kalıp yanlış söyledim durma, sakin ol diyecektim! Senin duracağına da atacağına da O karar verir, ben sana sadece durumu anlatmak istiyorum! Kalbimle birbirimize emanet olduğumuz geliyor sonra aklıma! Akıl diyor ki baki olan benim diğerleri emanet sana, sende onlara… Nasıl bir nizamdır bu? İyi olmak için nasıl güveniyor her bir uzvum bana ve ben yaşamak için onlara?
Neden korkar insan karanlıktan?
