Gecenin kendine has, ağır bir tınısı vardı. Sokak lambalarının sarı aydınlatması oturma odasının tül perdelerinden içeri süzülüyor, parkenin üzerine uzun, cılız gölgeler bırakıyordu. Dijital saatin kırmızı rakamları 03.14’ü gösterirken masanın üzerindeki telefon ekranı karanlığını korumaya devam ediyordu. Ne bir ışık, ne hafif bir titreşim…
Telefonun sessizliği, odadaki duvar saatinin tık tıklarından bile daha yüksek ses çıkarıyordu.
Elindeki soğumuş kahve fincanından son yudumu aldı. Boğazından geçen acılık, içindeki o kadim boşluğun yanında neredeyse ferahlatıcı kalıyordu. Ekranı bir kez daha uyandırdı. Dakikalar önce gönderdiği o son mesaj öylece duruyordu: “Eğer hâlâ dinlemek istersen, söyleyemediğim her şey burada.”
Mavi tıklar, mesafelerin en soğuk haliydi. Mesaj okunmuştu. Fakat ekran kapanmış, sessizlik aynen iade edilmişti.
Bir yanıt vermemek de bir yanıttı elbette. Hem de verilebilecek en net, en acımasız yanıt. O suskunlukta açıkça yazılı duran bir cümle vardı: Sen benim için yoksun. Hiç olmadın.
İnsanı asıl yıkan şey, biten bir ilişkinin ardındaki kavgalar ya da öfke değildi. İnsanı içten içe kemiren şey, birinin zihninde ve hayatında hiç iz bırakamamış olma ihtimaliydi. Kalbini en çıplak haliyle önüne sermiş, yılların biriktirdiği o karşılıksız aşkı tek bir geceye sığdırmaya çalışmıştı. Oysa karşı taraf için bu döküm, ekrandan kaydırılıp geçilen alelade bir bildirimdi yalnızca. O hayatın akışında bir nokta bile olamamıştı; sadece teğet geçip gitmişti.
Geç kalmışlık duygusu tam olarak buradaydı işte. Doğru kelimeleri bulduğunda, artık o kelimeleri duyacak kimsenin kalmadığını anlamak… Zamanında söylenmeyen her duygu, vakti geçince muhatabını bulamayan sahipsiz bir mektuba dönüşüyordu. Zaman akıp gitmiş, tren çoktan garı terk etmişti; o ise boş peronda elindeki biletle kalakalan tek yolcuydu.
Pencereye doğru yürüdü. Alnını soğuk cama dayadığında gecenin karanlığına karışan kendi yansımasını gördü. İzmir’in gece fısıltıları dışarıda hafif hafif dolanırken, oda içindeki o ağır hesaplaşmayla baş başaydı. Varlığının karşı tarafta hiçbir karşılık bulmadığını kabul etmek, içindeki son umut kırıntısını da yavaşça söndürdü. Yok sayılmak, nefret edilmekten bile daha keskin bir kabulleniş gerektiriyordu.
Masaya döndü. Telefonu ters çevirip ekranını masanın ahşap yüzeyine bıraktı. Artık ışığın yanmasını beklemeyecekti. Geceye bırakılan bu izler, sadece onun kendi zihninde yankılanan birer yankıdan ibaretti.
Gözlerini kapattı. Gecenin bu en karanlık saatinde, ilk kez kabullendi: Bazı hikâyeler başrol olunarak değil, sadece hayalet olunarak tamamlanırdı.


