Neon ışıklarının bile karanlığı söküp atamadığı, insanlığın uzayın en ücra köşesindeki ilk maden kolonilerinden biri olan Titan-4… Subtropikal kubbenin altında dondurucu bir nem ve ağır bir ozon kokusu hâkimdi.
Dedektif Alper, elindeki fenerin sönük ışığıyla platformun ortasındaki kurbanı inceledi. Kurban, maden ajansının kıdemli biyologlarından Dr. Korhan’dı. Fakat sahne, Alper’in yirmi yıllık adli tıp tecrübesinde gördüğü hiçbir cinayete benzemiyordu.
Dr. Korhan, metal ızgaraların üzerinde sırtüstü yatıyordu. Göğüs kafesi tıpkı bir kilit mekanizması gibi milimetrik bir hassasiyetle dışa doğru açılmıştı. Ne bir damla kan vardı ne de dokularda en ufak bir tahribat… Kalbi yoktu. Ancak asıl tüyler ürpertici detay bu değildi.
Göğüs boşluğunda, kalbin olması gereken yerde, ters yerçekimiyle havada asılı duran, hafifçe mavi bir ışık saçan ve yavaşça dönen organik bir küre bulunuyordu.
“Yine mi aynı şey?”
Arkasından gelen ses, istasyonun baş biyoloğu ve aynı zamanda uzaylı ekosistemleri uzmanı olan Selen’e aitti. Çizmelerinin metal zeminde çıkardığı yankı, platformun sessizliğini böldü.
“Cinayet büro beş yıldır bu sektörde Alper,” dedi Selen, cesedin başucunda çömelerek. “Ateşli silah yok, bıçak izi yok, zehir izi yok. Göğüs kafesini kırmadan, kemikleri bir dokunmatik paneli kaydırır gibi ayırmışlar. İnsan teknolojisi böyle bir cerrahi hassasiyete sahip değil.”
Alper cebinden çıkardığı ultraviyole feneri yaktı ve havada asılı duran küreye tuttu. Işık, kürenin içindeki kılcal damarları fırlatırcasına belirginleştirdi.
“Tüm ipuçları dışarıdan gelen bir ‘ziyaretçiyi’ işaret ediyor, değil mi?” dedi Alper. Sesindeki şüpheci ton Selen’in gözünden kaçmadı. “İstasyondaki herkes aylardır ‘Gölgeler’ adını verdiğiniz o yerli uzaylı türünün biyolojik örnekler topladığını konuşuyor. Faili meçhul bir cinayeti, ne olduğu belirsiz bir uzaylı efsanesine bağlamak çok pratik bir kılıf.”
Selen başını salladı. “Bu sadece bir efsane değil. Bu küre, ‘Gölgeler’in kullandığı biyofotonik bir mühür. Sadece organı almakla kalmıyorlar, kurbanın son anlarındaki sinirsel hafızasını da bu çekirdeğe hapsediyorlar. Bir tür trophy… Av hatırası.”
Alper feneri kapatıp ayağa kalktı. “Belki de birisi tam olarak senin böyle düşünmeni istiyordur Dr. Selen.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Bir uzaylı, Korhan’ın kalbini aldıktan sonra neden güvenlik kameralarının kayıt sistemini standart bir korporatif yazılım solucanıyla silsin? Yüksek teknolojiye sahip bir varlık, istasyonun iki paralık güvenlik sistemine neden ihtiyaç duysun?”
Selen duraksadı. “Sistem sabote mi edilmiş?”
“Bizzat içeriden,” dedi Alper. Cesedin yanındaki metal panosuna doğru yürüdü. “Korhan ölmeden hemen önce kolonideki maden arıtma tesisinde yetkisiz bir numune transferi onaylamış. Kalbi sökülmeden tam altı dakika önce.”
Alper, cesedin havada asılı duran mavi küresine yaklaştı. Taktığı elektro-statik eldivenle kürenin dış katmanına dokunmadan hemen yanından geçirdiği tavan tarayıcısını aktif etti. Kürenin saçtığı ışık frekansı, istasyondaki maden arıtma cihazlarının rezonans frekansıyla birebir örtüşüyordu.
“Gölgeler dediğiniz tür, karbon bazlı yaşama sahip,” dedi Alper küreye bakarak. “Ama bu kürenin içindeki izotoplar, katılaşmış ağır metaller içeriyor. Bu uzaylı teknolojisi değil… Bu, uzaylı teknolojisi süslenmiş bir maden kaçakçılığı kamuflajı.”
Selen şaşkınlıkla geriledi. “O nasıl mümkün olabilir? Göğüs kafesini nasıl o hâle getirdiler?”
“Ağır sanayide kullanılan yüksek frekanslı moleküler ayrıştırıcılar,” dedi Alper, silahının emniyetini kapatırken. “Dokuya zarar vermeden metal bağlarını çözer. İnsan kemiğindeki kalsiyuma odaklandığında da tam olarak bu etkiyi yaratır. Kalbi almalarının nedeni uzaylı ritüeli değil; Korhan, yeni nesil kitle iletişim mühürlerini ve kaçak maden kimliklerini kalbinin hemen altına implant ettirmişti. Cinayeti işleyen kişi uzaylı süsü vererek hem mühürleri aldı hem de olayı ‘insanüstü’ bir gizeme dönüştürdü.”
Alper yavaşça arkasına döndü ve silahını Selen’e doğrulttu.
“Ve o moleküler ayrıştırıcının kolonideki tek erişim yetkisi, Baş Biyolog olarak senin dijital kimliğinde tanımlı, Selen.”
Selen’in yüzündeki şaşkınlık bir anda silindi. Dudaklarında soğuk, hafif bir gülümseme belirdi. Nemli platformun tavanından bir damla su yere düşüp yankılanırken Selen cebine doğru hamle yaptı…
Selen’in eli cebine uzandığı an Alper tereddüt etmedi. Tetiği çekmedi ama tek bir seri hareketle aralarındaki mesafeyi kapatıp Selen’in bileğini yakaladı.
Metal platforma düşen şey bir silah değildi; küçük, silindir şeklinde, üzeri karmaşık ışık hatlarıyla kaplı bir cihazdı.
“Geç kaldın Dedektif,” dedi Selen, sesi az önceki soğukkanlılığını yitirmişti ama gözlerinde garip bir zafer hissi vardı. “Sinyal çoktan gönderildi.”
Alper yerdeki cihaza baktı. Üzerindeki mavi ışıklar hızla yanıp sönüyordu. “Neye sinyal gönderdin Selen? Maden gemisine mi?”
“Sana ‘Gölgeler’in bir efsane olduğunu söylemiştim, değil mi?” Selen bileğini Alper’in kavramasından kurtarmaya çalışmadan acı bir tebessüm etti. “Söylediğim tek yalan buydu. Onlar bir efsane değil… Ama Korhan’ın göğsünü açan o ayrıştırıcı da değildi.”
Tam o sırada, kubbenin dışındaki dondurucu Titan atmosferinden devasa bir gürültü yükseldi. Platformun altındaki devasa metal kolonlar titremeye, tavan mayın gibi sarsılmaya başladı. Korhan’ın göğsündeki mavi küre birden dönmeyi bıraktı ve tavan tarayıcısını aşan yoğun bir frekans yaymaya başladı.
Alper, Selen’in bileğini bırakmadan yerdeki cihaza bastı ve onu parçaladı. Ama artık çok geçti.
“Korhan’ın kalbinde sakladığı şey bir kaçakçılık mühürü değildi Alper,” diye fısıldadı Selen, başını yukarıya, transparan kubbenin karanlığına kaldırarak. “O bir anahtardı. Koloni yönetimi aylardır bu gezegenin yerlilerini maden zannedip parçalıyordu. Korhan gerçeği çözdü ve anahtarı vücuduna sakladı. Onu ben öldürmedim… O kendisini feda etti.”
Kubbenin üzerindeki buz tabakası çatlamaya başladı. Dışarıdaki zifiri karanlığın içinden, ışığı yutan devasa, sıvımsı formlar belirmeye başladı. Ne bir uzay gemisiydi bunlar, ne de bilinen bir yaşam formu. Yıldızların ışığını emen devasa gölgeler, kubbenin etrafını bir ağ gibi sarıyordu.
Alper belindeki telsizin parazitlendiğini ve kolonideki tüm alarms sistemlerinin birden sustuğunu fark etti. Küre, Korhan’ın göğsünden yavaşça yükseldi ve doğrudan kubbenin tavanına doğru süzülmeye başladı.
“Şimdi ne olacak?” dedi Alper, silahını yavaşça kılıfına sokarken. Karşısındaki gücün yanında mermilerin hiçbir anlamı olmadığını anlamıştı.
Selen gözlerini yukarıdaki devasa gölgelerden ayırmadan cevap verdi:
“Şimdi, bu gezegenin gerçek sahipleri evlerini temizleyecek. Ve biz sadece izleyeceğiz.”
Gökyüzündeki ilk gölge kubbeyi delip içeri doğru süzülürken, Titan-4 kolonisi için gece yeni başlıyordu.
