Hicran / Melis Taybar

Gözyaşların kor gibidir, söndüremez yangınımı.
Titrek nefesin hissedemez yandığımı.
Bağrında da bekletsen zahir sızımı.
Duyamazsın sessiz çığlığımı Hicran!
İki suskun bedenin bir hüzünlü kalbi.
İki mahzun bakışın bir yabancı ehli.
Gözlerimin dinmeyen kanlı seli.
Çölde okyanus da olsan, içilmezsin Hicran!
Kalp misali yaşarsın bedenimde.
Takılıp kaldım hasret pençesinde.
Durağım bir vedanın gölgesinde.
Umut yolcusuyum hücrende Hicran!
Dil yorgunu sözlerim, ellerinde bitap.
Esaret ardında evin, her yolun girdap.
Bir senin hükmün ile görünse mehtap.
Çözemezsin düğümümü fermanınla Hicran!
Köhnemiş duman tüter, ocağım kurulalı.
Yurt eyledin gönlümü, sarılsa da yaralı.
Vuslata düşman bir incir dalı.
Ekilip de bitmezsin dalımda Hicran!
Izdırabımdan doğar, feryadım yakut.
Feryadımı yutup, eylerim sükût.
Çizsen kaleminle asırlık hudut.
Elzemimdir düşlerim, yıkamazsın Hicran!
Dokunduğun zehrin ile hisler birer ölü.
Can çıkar, bülbülüm öldürür gülü.
Panzehrini akıtsan, savursan da bu külü.
Nefes olsan dahi, alınmazsın Hicran!
Issız gönül ormanında olsam da ziyan.
Gazap tufanınla yıkılmaz bu viran.
Yaşamdan sıyırıp, öldürse zaman.
Sökemezsin içimden sevdamı Hicran!