Kendi şiirlerimizden bir ev yapmıştık
Duvarlar kelimelerden yapılmıştı
yeşile boyadık onları birlikte
Duvara bahar getirdik, çiçekler açtırdık
Odaları ayıran duvarlar, bizi bağladı
Şiirleri bu evde doğurduk
Adımlarını bu evde attık
Sanıyorsun ki
dört duvar -her yer kapalı
Biz birbirimize anlattık koca dünyayı
Yaşamdan bu duvarlarla ayrıştık
Dünyadan kaçtık, bir ev yarattık kimsenin görmediği
Kapısını sadece bizim bildiğimiz bir dille açtık
Büyüttük kelimeleri hem de büyülendik
Kötü kelimeler de girdi sonra
Kırmızı kalın puntolu, şiirin ışıklarını kapatan
Duvar sızladı, aktı boyası
Bazı kelimeler düştü hatta
Bizim gözlerimiz mi doldu
duvar ağlamaya başladı
Ev suskunluk rüzgarına kapıldı
Camlarını uğultular okşadı
bakakaldık
Halbuki o duvardaydı bir çiçeğin resmi
Görmedik, göremedik aynı şekilde
Bir daha hiçbir şeyi.
Duvardaki çiçeği okşadık biz her gün
Kapımızı kelimelerle açıp kapadık
Karşılıklı noktalar ve virgüller hediye ettik
Birbirimize her bakışımız
Bir şiirin başlığı oldu
Şiirden ev yaptık çatı yaptık
Birbirimizin üstünü kelimelerle örttük
Yağmuru da sevdik
Baharı da
Kışı da
Evi susturmak kendi geçmişimize fermuar çekmektir
Sen de biliyorsun, sussak da susturulsak da
Geçmiş, geçmeyen duran bir denizdir
Biz bu şiirleri yazdık çizdik söyledik
Şiirleri içimizden söylesek de
birbirimizi duyan sadece ikimizdik
