Kurumuş toprağın altında bana bir yer aç,
ve yeryüzünü sessizce terk edeyim.
Karanlık, nemli ve topraksı.
Yeryüzünde akıttığım gözyaşları gibi;
Her damlasında bir anı çürür,
Bir sessizlik filizlenir.
Su gibi akıp, bedenimde çürüyen anılar,
Ateş gibi yakar içimde sessiz çığlıklar;
Toprak ise ağırlığıyla tutar beni.
Rüzgâr bile yönünü şaşırmış,
Adımı taşımaktan vazgeçmiş.
Sarılık geçiren bebek gülümsemesiyle
güneşin ışıkları artık benden çok uzakta;
Buraya yalnızca acı
ve keskin bir teslimiyet hâkim.
Ekim ayının sonbahar sarhoşluğuyla doğdum,
şimdi ise bedenimi toprağa ekiyorum.
Nergis çiçeği açıyor parmak uçlarımda;
Bembeyaz, sessiz bir direniş gibi,
ölümle flört eden bir ışık gibi.
Benim diyene şaşarım,
Tek bir ülke var: ölüler ülkesi.
Bir zamanlar ışığın altına uzanırdım;
Şimdi gölgeler bile beni tanımıyor.
Romantizmin gözyaşlarıyla başladım,
Doğanın melodisine sarıldım,
Post-Modern bir boşluğa savruluyorum şimdi;
Her şey ironik, her şey sessiz,
her şey bir nergis gibi,
Ölüm ve yeniden doğuş arasında salınan.
Ve ben, Ölülerin Kraliçesi,
su, ateş ve toprağın sessizliğinde,
Varoluşumun rahminde,kendimin sessiz hükümdarıyım.
