Ve dilimin sınırları dinlendiğinde,

Sessizlikle muazzam günler geçiriyordum.

Bir takım hâl ve hareketlerin de bunla teskin olduğunu hissettim.

Fazla gürültü, fazla insan; yeterince kaçmaktı kendinden.

İçimdeki acıma duygusunu yenemiyordum.

İhtiraslı bir zihnin tefekkürle kavga etmesiydi bütün bunlar.

Bütün bunlar ki yoktu sonu, kapatacak bir fermuar ağzını.

Bazen kafamda dönenleri uslandıracak ipler hiç bende değildi, yaşamak o anı; tanrım ne lütufsuz ne hezimetli yenilgilerdi!

Kendimden soyutlanmış, izleyicisiydim kendimin; bileti ateş pahasıydı başkaları için.

İhtiyatlı saatlerimin içinde nasıl da kararsızlıklar mevcuttu, öylesine gelişigüzel.

Ne atılganlıklar gebeydi içimde, düşünmemek için ne olacağını.

Rüyaların durulayamadığı yerdeydim, ölen imgelerle tablolar filizleniyordu yeniden.

Maksadını aşan hafiflikler de vardı içimde.

Terazisi şaşıyordu gördüklerimin.

Günah ve azap ciltleriyle dolu kaldırımların üstünde yürürken.

Gökler öylesine aşiyanıydı en günahkârın, en kalpsizine bile.

İşte bu dayandığım dört bir yanlı dünya ola ki, nefesimi bile yaftalayacak tahammülsüzlük emsâli!

Ana koynundan, ölüm döşeğine yoğurup unutturan şiraze pazarı.

Çektim elimi en kıymetlisine bile ulaşmaktan, taassupçuluk uykularından, doğruyu bilmeyle yetinmeyip başımı belaya sokmaktan.

Sakındım vakurluğumu bozacak ne varsa, ters esen rüzgarların serinliğinden.

Bizatihi öznesi olduğum takvimlerinden de bile.

Görmez olaydımlarla doluydu gözlerim.

Sıkmaz olaydımlarla yumruğumu.

Biraz sessizlik her şeyi çözüyordu sanırım.

Sabah, akşam dua edenlerin bile ellerini cebine soktuğu sokaklar gibi.

Biraz sessizlik yatıştıracaktı içimi.

Susacaktı, susmayı bilmeyen ne varsa kafamda.