Güneş dökülürken bir kor gibi göklerden
Kumlar feryat edip ayrıldı birbirinden.
O kavurucu sahrada, ağır ve vakur,
Yürürdü bir deve, gönlünde sonsuz huzur.
Toprağın gizli damarını bilen karınca,
Çalışırdı gündüz gece kendi kararınca.
Kıtlık gelip çatınca çölün tam ortasına,
Vardılar bir kuyunun daracık ağzına.
Lakin koca bir kaya kapamış yolu,
Sanki mühürlenmişti hayatın her kolu.
O an bir gölge düştü, yer yerinden oynadı,
Gaddar kurt belirdi, hırsı damarda kaynadı.
Pençesini vurup kayaya, kükredi kurt:
— Güçlü olanındır bu sahra, bu koca yurt!
Dişim keskin, cüssem dev, su benim hakkımdır,
Zayıf olanın payı, ancak bir bakımımdır!
Deve kaldırdı başını, dedi ki:
— Ey kurt, dur! Gerçek güç, nefsini yenmekte saklı durur.
Karınca dolandı kayanın çevresinde:
— Akıl yoksa güç kördür, dedi kendi sesinde.
Kurt öfkeyle itti, zorladı o kayayı,
Lakin tek başına aşamadı bu çetin sahrayı.
Hırsı gözünü kör etmiş, kalbi paslanmıştı,
Kendi benliği içinde hapsolup kalmıştı.
Yedi gün yedi gece aştılar o yolları,
Aşılmaz tepeleri, fısıldayan dalları.
Bilge baykuşun huzuruna vardılar sonunda,
Hakikati aradılar adalet yolunda.
Baykuş süzülüp dedi:
— Mizan, her şeyin aslı; merhametsiz güç, ancak bir haydudun faslı.
Bu sözle kırıldı kurdun o çelikten kibri,
Anladı: Sabırdaymış yiğitliğin iksiri.
Üçü birleşti o an; akıl, sabır ve kuvvet,
Bir araya gelince bitti o büyük zahmet.
Kurt omuz verdi, deve dayandı canla,
Karınca zayıf noktayı kazdı büyük irfanla.
Kaya devrildi birden, su güldü toprağa,
Bereketiyle serinlik yayıldı her bucağa.
Kurt dedi ki:
— Karınca, önce senin hakkın.
İşte o an huzura, cümle âlem çok yakın.
Gönül aynası parladı, silindi bütün pas,
Merhametle kuruldu çölde en kutlu miras.
Asalet cüssede değil, merhametli kalptedir,
Adalet; güçlünün zayıfa sunduğu edeptir.
Unutma ki kibir, ruhun kanatlarını kırar.
Adaletle yürüyen, hakikatin sırrına varır.
