Tek başınayım. Bunu anlamam yıllar aldı. Ne olursa olsun sonunda
anladım. Tek başınayım ve ne yapmam gerekiyorsa tek başına yapmak
zorundayım.
Bazen insan yanında birinin olmasını istiyor. Dertleşmek, konuşmak, sohbet
etmek istiyor. Hatta bazen sarılmak bile istiyor. Ne var ki güçlü olmadan bunların
hiçbiri gerçekleşmiyor. Peki nedir güçlü olmak? Ne olunca güçlü olmuş oluyoruz?
Eskiden bir sürü yanıtı vardı bu sorunun. Şimdi ise tek bir yanıta düştü. Ekonomik
olarak durumunun iyi olması. Güçlü olmanın başka bir yolu yok artık. Bu duruma
ulaştığında, her şeyin değiştiğine şahit oluyorsun. Bir anda en akıllı, en yakışıklı,
en özlü sözlü, en dürüst, en komik, en eğlenceli, en ahlaklı, en yaşını göstermeyen,
en karizma olup çıkıveriyorsun. Tabi ki koca bir yalandan ibaret hepsi lakin
hayatın kendisi de öyle değil mi zaten? Amaç zaten yalanı gerçekmiş yaşamak
değil mi?
Güçlü olmaktan başka çaren yok ancak bunu başarmak imkansıza yakın. Çünkü
sadece yetenekli olmak, çok çalışmak, mücadele etmek, kendini geliştirmek çoğu
zaman hiçbir şeye yaramıyor. Başka parametrelerin oluşması gerekiyor. Nedir
onlar? Tanıdık, eş dost, akraba, sağlam bir dayı, siyasi tanıdıklar, bakan, bürokrat
vs. Peki bunları hiçbir şey iken tanıma şansın var mı? Ne yazık ki yok. O zaman
güçlü olma hayalleri acıklı bir paradokstan öteye gitmeyecek demektir.
İşte tam olarak burada tıkanıyor her şey. Usulca delirmeye ve bolca küfretmeye
başlıyorsun. Anlamsızlıklar çoğalmaya, anlamlı gelenler yok olmaya başlıyor.
Derin bir yorgunluk ve yalnızlık hali, bütün ruhunu sarıyor. Bazen inatlaşıyorsun.
Yazdıkça yazıyorsun, düşündükçe daha çok düşünüyorsun. Okudukça daha fazla
okumanın yollarını arıyorsun. Sonra ömründe hiç kitap okumamış bir adamdan iş
dileniyorsun. Sağında solunda ölümün sırıtışları. Daha iyi yeniliyorsun. Ancak
yenilmenin iyisi kötüsü yok. Kaybetmek, kaybetmektir. Başka bir açıklaması da
yoktur.
Tüm bunlara rağmen vaz mı geçmeli her şeyden? Oturup bir köşede ölümü mü
beklemeli? Bunu çok düşündüm. Hatta bazı zamanlar başka hiçbir şey düşünemez
oldum. Madem öyle ya da böyle nefes alıyoruz. Madem öyle ya da böyle bir
şekilde geldik bu dünyaya. Evde ölümü beklemek yerine ölümü hak etmeliyiz. Bu
dünyadan göçüp giderken “ben iyi olabilmek için her şeyi yaptım” diyebilmeliyiz.
Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz. Tıka basa yemek doymak değildir.
Madem bir simülasyonun içindeyiz. Biz de kendi dünyamızı yaratırız o halde. O
zaman da kimseye muhtaç olmayız.
