Soğumak

Soğumayı düşlüyorum

Senin de benim gibi yaşlandığını
Oturduğunu bozuk moralinin kenarına
Üzerine yayıldığını kütlenin
Kara bir bar taburesinin kalbine yerleştiğini
[Bir ayağı diğerinden biraz kısa]

Her oturuluşta, bu bacağın kalbine
Ufak bir buz küpü gibi değişini düşünüyorum

Serinlik bu anlarda kalbimize doğar
Uykumuzla uyanıklığımız bile donar ve biz
Hiç olmadığımız kadar yalnızızdır
Eşyalar düşe düşe fikrimize yapışır
Bir cam ustasının işçiliğini merak ederiz
Serinliğin kalbimize batması pahasına

İnsanın umudu da bir icattır demişti lucy
Umudu biz bulmuşuzmuş
Zamanın göz çukurlarımıza
Burnumuzdaki paralel boşluğa
Kürek kemiklerimize dolduğu o en serin anlarda
Odağımızı toplayıp güzellikleri bile görmeyi beceremezmişiz

oysa göremiyorsak sormalıyız,

güzellik bir çiçek olsa, görebilir miydik tecrübesini

görmeli mi insan yaşamı sevebilmek için onu

yoksa duymak da yeterli mi içgüdüsel bir boşluğu

yoksa kaplumbağalar bile mi bizden iyi yaşar   hayatı

veya aynı bir yaşamlıkla mı bağlıyız tüm kökenlere

yaşamak yaşamaktır işte her birimizde hissi farklı

ama sanki ben beceremiyorum

bir kaplumbağa gibi yaşamayı…