Ellerimi yumruk yaptığımı hissederek kendime geldim. Üzerimdeki yorganın ağırlığını
hissettim. Koltuk altıma kadar çekilmişti yorgan. Kollarım iki yanımda dümdüz uzanıyordu.
Bacaklarım da öyle. Ayaklarım hafifçe iki yana dönmüş, vücudum tamamen serbest halde,
tüm kaslarım gevşek.
Başım sağa doğru çevrili, camın olduğu tarafa. Binanın yüzeyine çarpan hava akımı açık
vasistastan hızlıca odaya giriyor, tavana çarpıp odanın içine dağılıyor. Bir kısmını yüzümde
hissediyorum. Soğuk bir rüzgâr.
Ne olduğumu anlamaya çalışıyorum. Sol elmacık kemiğimin üzerine sanki bir şey
değiyormuş gibi tek bir nokta uyarılıyor. Beynim sinyal gönderiyor olmalı.
Bu uyarıyı alınca elimin kalkıp oraya dokunması gerekiyor herhalde ki fiziki boyutu algılayıp
o tarafa geçeyim. Ama öyle olmuyor. Sinyali alınca çalışması gereken alt program
çalışmıyor.
Uyarıyı fark edip kendi haline bırakıyorum. Yumruk halinde ellerim. Parmaklarımı
algılıyorum dördü bir araya gelmiş, başparmağım da yetiştiği yere kadar kavramış onları.
Bedenimin içini hissetmeye çalışıyorum, sadece hava ile arasındaki hattı ayırt edebiliyorum.
Sokaktan gelen rüzgârın çarpıp başka yöne döndüğü, giydiklerimin değdiği yüzeyi
hissediyorum bedenimde. Gözlerimin önünde liladan açık mora değişen renkler dalgalanıyor.
Hem her şeyi tanıyorum hem de ilk defa bunları hissediyorum. Tuhaf geliyor. Demek ki her
sabah kaçırdığım bir uyanış programı var. Az önce beynim “başlat” düğmesine bastı ama ben
sinyali dikkate almadım. Şimdi, galiba şifremi istiyor sistem, hayata devam edebilmek için.
Biliyor muyum ki?
Ayrıca, memnunum içinde olduğum halden; tuhaf bir zevkle keşfetmeye çalışıyorum
kendimi. Yeni taşınacağın evin boş odalarını gezer gibi, heyecanla, yavaş yavaş, dalga dalga
yayılıyorum vücudumun boşluğuna. Kaplıyorum içimi.
Birden merak sarıyor yüreğimi; bu farkındalıkla yaşamanın tadına dair büyük bir merak!
Açılıveriyor gözlerim yeni bir güne…
Aslı’nın sesi çığlık gibi geliyor kulaklarıma: “Ay Allah’ım çok şükür, nihayet kendine
geldin!”
“İyiyim” diyorum. “İyiyim Aslı’ cım. Şifremi unutmuşum, hatırlayınca geldim geri.”
