Bir kumsalın yalnız sessizliğinde
her şeyim -sol elim-
hint kınalı elinin içinde
bakıyordun, durgun denizler gibi
küçük avuçlarımda
parmağın gezinirken silik çizgilerde
dudaklarının aralanmasını bekledim
bir umut var mıydı o müphem izlerde
aralandı —
dudakların kabardı dalgalar gibi
“hayat… kalp… baş…” dedin
derken sustun
aniden sönen bir fırtına gibi
kader çizgisinde
sendeledin —
mühürlendi, kapandı dillerin
boyası dökülmüş eski bir sandal gibi
savruldu gözlerin
fincan kirli, zift gibi kahve
azıcık sulu, kurumuş acı telve
kuş, balık
yol, yıldız
anahtar, yılan—
bir de şaha kalkmış at
“kırk vakte kadar kapında murat”
bende para
sende laf çoktu
ben sordum
sen anlattın
sen söyledikçe ben dinledim
gerçekle yalan arasında demlendim
kah kederlendim
kah sevindim
yetmedi — tarot, iskambil
su, bakla, kemik
sende marifet bitmedi
bende merak
mesai bitti
sen odaya
ben kendi yoluma
yıllar geçti — üçer beşer
düşündüm, kırk vakit neydi
kırk saat mi
kırk gün mü
kırk hafta mı
kırk ay mı
meğer
su gibi akıp gitmiş
ömrümden koca bir kırk yıl
düşündüm söylediklerini
tek tek
hiçbiri gelip bulmadı beni
Dert bulutları başımda dönerken
faiziyle büyüdü tüm musibetlerin
kapımı hiç çalmadı
ballandırdığın kehanetlerin
ah be falcı
neredesin şimdi
hangi gaipte
hangi delikte
bir deyiversen
şu “kırk vakit”
neye denk düşerdi
ah be falcı—
ne diyeyim sana
“kırk vaktin batsın”
