Dedemin nasırlı ellerinden
Ninemin zeytin gözlerinden
Kelimeler toplayıp
Bir öykü yazdım
Hikayemin içine
Kızımın saçlarından
Bir tutam masal kattım
Yüreğimdeki ateşin kırmızısıyla
Dumanı hala tüten
Nice şiirler yaktım
Islığımın ardına
Oğlumun sesinden türküler taktım
Hüznü sevinçle harmanlayıp
Sevgiden bir hamur açtım
Anadolu’da pişti ekmeğim
Karadenizde demlendi çayım
Gözlerimi Ağrı Dağı’nın zirvesinde açtım
Zalimin zulmüne meydan okudum
En yükseklerden
Sevmedim insanlara tepeden bakmayı
Ve indim dağların yücesinden
Van Gölü’nde yıkanıp
Küstah kibrimden arındım
Güneşin doğuşunda Nemrut’tum
Hava karardı Ege’de Zeybek oldum
Efe’ydi artık adım
Döndüm dolaştım
Kendimi bir yere konduramadım
Süpürdüm gökkuşağının tüm renklerini
Çocuklara dağıttım
Topladım yıldızları gökyüzünden
Karanlığın gözlerine hançer gibi sapladım
Sildim haritaların tüm çizgilerini
Sınırları kaldırdım
Denizler karalara karıştı
Yüce dağlar ovalarla buluştu
Ve döndüm aynaya baktım
Sen benden gitmiştin
Sonra o da gitti gözlerimle gördüm
En inatçısıydım kendim
Beni benden ayırmak
Atomu Hiroşima’da parçalamaktan da zordu
Önce demir eridi
Sonra nihayet ben de terk ettim kendimi
Arındık birbirimizden
Tüm elementlerimizden
O çok değerli kendimizden
Tüy gibi hafiftik artık
Hepimizden geriye
Sadece insan kaldı.
