uykuda işitilen seslerin, belirsiz
uyanırken sabahına, duyulan korku ve merak
gizi yazılan tarihin
sözlerine benzer biraz da, zamanı unutulan
yalnızlığı kentin hatırlanmaz
ki yaşadıkların gurbete yazılandır gönül aleminde
ve sen… göğe bakarsın öylece
vuruyordu denizlerin ve hep sıcaktı
ucundayken dilinin
yılların uğultusunda kabarıp duran gözlerin
yanı başında, her seferinde
senle yollanıp
durmadan, yorulmadan dönen hep kendine
içinde düşlerin, düşüncelerin
ve sen… göğe bakarsın öylece
seslerden, rüyalardan ve şarkılardan
hatırlanan bir rüzgar
zamanın yırtılan bakışlarında soldurulan günler
ürperen vakti ırmakların
yüzleşirken tüm yüzler kendi yüzleriyle
dehlizlerine açılır kalbin
ve sen… göğe bakarsın öylece
kırgın ve üzgün karanlığında uzakların
bakarken dünyaya, kendine
ayılmak gizinden, hep mavinin düşlerden
bir güneş ufkunda, zamansız eskiyen
suskun, durgun, hesapsız
ıssızlığına yerleşen, derinleşen
ve sen… göğe bakarsın öylece
ama her şey
yalnız kalmanın korkusu, yalnız
dönüp geldiğin yerine
ve dağlayan rüzgarı, yaşanılan yalnız
göğsünde iz düşüren
başka yerde, bir başka yerde
ve sen… hep göğünü ararsın…
